سلمان محمدی صلی‌الله علیه و آله استاندار مدائن صفحه 65

برای رفت و آمد افراد خودی قرار دادند و نگهبانانی بر آنها گماشتند. (1) و آن‌گاه که ارتش دشمن با این موانع سخت روبه رو شدند، با ناراحتی فریاد زدند: «وَ اللهِ، إنَّ هذِهِ لَمَکیدَةٌ، ما کانَتِ العَرَبُ تَکیدُها» (2)؛ «به خدا سوگند، این کید و تدبیری است که هیچ‌گاه عرب آن را نمی‌دانست».

در نتیجه، ابوسفیان و ارتش مشرک و منافق ده هزار نفری او، به مدت پنج روز، حیران و سرگردان بودند. اما به ناچار روز پنجم، عَمروبن عبدود، شجاع‌ترین فرماندهان آنها با استفاده از فرصتی خود را با اسب چالاکش به داخل محدوده پشت خندق و سپاه اسلام رسانید و هماورد طلبید و در حالی که از بیم او همه نفس‌ها به شماره افتاده بود، علی (ع) در برابر او ایستاد و همان لحظه بود که رسول خدا (ص) فریاد برداشت: «بَرَزَ الإیْمانُ کُلُّهُ إلیَ الشِّرک کُلِّهِ» (3)؛ «همه ایمان در برابر همه شرک قرار گرفت».

حضرت علی (ع) عمرو را از پای درآورد و بدین مناسبت رسول‌خدا (ص) فرمود: «لَضَربَةُ علیٍّ افضَلُ مِنْ عِبادَةِ الثّقلَین» (4)؛ «هر آینه، ضربه شمشیر علی (ع) [برای نابودی عمروبن عبدود] از عبادت جنّ و انس

1- تاریخ الیعقوبی، ج 2، ص 50.
2- السیرة النبویه، ج 3، ص 235؛ المغازی، ج 1، ص 470؛ بحارالانوار، ج 20، ص 224.
3- دلائل الامامة، ج 2، ص 401.
4- مقتل خوارزمی، ص 58؛ دلائل الامامة، ج 2، ص 256؛ بحارالانوار، ج 41، صص 91 و 97.