ترجمه فارسی الغارات صفحه 121

بنی ناجیه و قتل خرّیت بن راشد ناجی به علی(علیه السلام)رسید،گفت:وای بر او چه مرد کم خردی بود و چه در نافرمانی پروردگارش دلیر بود. یک روز نزد من آمد و گفت:در میان اصحابت مردانی هستند که بیم آن دارم که رهایت کنند و بروند.با آنها چه می کنی؟او را گفتم:من کسی را به صرف اتهام مؤاخذت نکنم و به صرف گمان به عقوبت نکشم،و فقط با کسی قتال می کنم که به خلاف من برخیزد و در برابر من بایستد و عداوت آشکار کند.البته بازهم با او پیکار نکنم تا آن زمان که او را بخوانم و عذر او بشنوم،اگر توبه کرد و به نزد ما بازگشت از او می پذیریم ولی اگر سر برتافت و همچنان با ما بر سر جنگ بود،از خدا یاری می جوییم و با او پیکار می کنیم.و خدا مرا از هر آسیب نگهدارد.روز دیگر باز نزد من آمد و مرا گفت:بیم آن دارم که عبد اللّه بن وهب(1)و زید بن حصین(2)طائی بر تو بر آشوبند،از آنها در حق تو چیزهایی شنیده ام که اگر تو خود می شنیدی بی درنگ یا آنها را می کشتی یا در بند می کردی و هرگز از زندان آزاد نمی ساختی او را گفتم:دربارۀ آن دو اینک با تو مشورت می کنم.بگو با آنها چه کنم؟گفت:دستور من این است که هر دو را بخواهی و گردن بزنی.از این سخن دانستم که نه او را پرهیزگاری است و نه عقل.گفتم:به خدا سوگند که نپندارم تو را پرهیزگاری و عقلی باشد که به کار آید.به خدا سوگند شایسته بود بدانی که من با کسی که به جنگ با من دست نیازیده و دشمنی با من آشکار نکرده و رو در روی من نایستاده پیکار نمی کنم.و بار اول که نزد من آمدی و به بدگویی از یارانت پرداختی به تو گفتم و حال نیز چنان می گویم.شایسته آن بود که اگر من قصد قتل آنان می داشتم تو قدم پیش می گذاشتی و مرا می گفتی که از خدا بترس و چرا کشتنشان روا می شماری؟اینان نه کسی را کشته اند و نه از تو بدگویی کرده اند و نه از اطاعت تو خارج شده اند.

گوید:خبر بنی ناجیه به پایان آمد.