ترجمه فارسی الغارات صفحه 140

تاختن ضحّاک بن قیس

و رویارویی حجر بن عدیّ با او و هزیمت ضحّاک

جندب ازدی از پدرش روایت کند که نخستین حمله به عراق،حملۀ ضحاک بن قیس بود.

ضحاک به جنگ مردم عراق آمد.و این واقعه بعد از رأی دادن آن دو حکم بود و پیش از کشتن نهروانیان.از این قرار که به معاویه خبر رسید که علی(علیه السلام)بعد از رأی دادن آن دو حکم بسیج نبرد کرده و رهسپار شام می شود.معاویه بترسید و در بیرون دمشق لشکرگاه بر پای کرد و به اطراف شام منادیان فرستاد و فریاد بر آورد که اینک علی رهسپار شام است آن گاه نامه ای -یکسان برای همه جا-نوشت و فرمان داد که برای مردم بخوانندش:نامه چنین است:

«اما بعد،ما و علی محضری نوشته و شروطی گذاشته بودیم و دو مرد را برگزیدیم که دربارۀ ما بر طبق کتاب خدا حکم کنند و از آن درنگذرند و مقرر داشتیم که هر کس آن پیمان نقض کند چنان است که عهد و پیمان خدا را نقض کرده است یا آن حکم اجرا ننموده است.آن داور که من برگزیده بودم مرا اثبات کرد و آن داور که علی برگزیده بود،علی را خلع کرد.اکنون علی ستمکارانه به سوی شما می آید پس هر کس که پیمان گسلد به زیان خود گسسته است.و چون کار بر این منوال است،با بهترین ساز و برگ برای نبرد مهیا شوید جنگ افزارهای خویش آماده سازید که جنگی در پیش است.گران بار یا سبکبار،چه از روی بی میلی و چه شادمانه به کارزار شتابید،خداوند برای ما و شما انجام کارهای نیک را میسر دارد.»

مردم از همه سوی بلاد بدو روی نهادند،خلقی گرد آمد و خواستند رهسپار صفین شوند.و معاویه با آنان رأی زد.و گفت که علی از کوفه می آید و کسی که از ماجرا خبر دارد گفته است که او از نخیله بیرون آمده.

حبیب بن مسلمه(1)گفت:من معتقدم که به حرکت آییم تا در همان منزلی که قبلا در آنجا بوده ایم(یعنی صفین)فرود آییم،که آنجا منزلی مبارک است و در آنجا بود که خدا ما را بهره مند ساخت و داد ما از دشمنانمان بستد.