ترجمه فارسی الغارات صفحه 155

ابو صالح حنفی(1)گوید:علی(علیه السلام)را دیدم که برای مردم سخن می راند.قرآن را بر سر نهاده بود آنسان که خود دیدم که ورق قرآن روی سرش خش خش می کرد.علی(علیه السلام)می گفت:بار خدایا مرا از آنچه در این کتاب است منع کردند تو مرا آنچه در این کتاب است عطا کن.

بار خدایا،من اینان را ناخوش می دارم و اینان مرا،من از اینان ملول شده ام و اینان از من.

اینان مرا به اعمالی وامی دارند که خلاف خلق و طبیعت من است.اخلاقی که تا کنون نمی شناخته ام.بار خدایا مرا یارانی بهتر از اینان ارزانی دار و آنان را فرمانروایی بدتر از من.

بار خدایا دلشان را آب کن آنسان که نمک در آب حل می شود.

سعد بن ابراهیم(2)گوید:این ابی رافع می گفت:علی را دیدم که مردم چنان بر او ازدحام کرده بودند که پاهایش را خونین کردند.گفت:بار خدایا از اینان کراهت دارم اینان نیز از من کراهت دارند.بار خدایا مرا از آنان راحت کن و آنان را از من.