ترجمه فارسی الغارات صفحه 160

منصرف شدم.او و یارانش پیش تاختند و جنگیدند تا همه کشته شدند-خداوند ایشان را رحمت کناد-چون آنها کشته شدند ما نیز بگریختیم.

محمد بن مخنف گوید:سفیان بن عوف چون بر انبار حمله کرد،یکی از عجمان انبار نزد علی(علیه السلام)آمد و او را از واقعه آگاه کرد.علی(علیه السلام)بر منبر شد و گفت:

«ای مردم برادر بکری شما در انبار کشته شده و او مردی صاحب عزت بود که از هیچ پیشامدی بیم نداشت.آنچه را که خدایی بود بر این دنیای فانی برگزید.برای انتقام مهیا شوید و به سوی دشمن بشتابید تا با آنان رویاروی شوید.اگر بر آنان پیروز شوید تا ابد آنان را از عراق رانده اید».سپس خاموش شد،بدین امید که پاسخش گویند،یا حرفی بر زبان آرند یا کسی سخنی گوید که از آن بوی خیری آید ولی هیچ کس،هیچ نگفت.چون سکوت آنان مشاهده کرد و دانست که در دلشان چه می گذرد،از منبر فرود آمد و همچنان پیاده به سوی نخیله در حرکت آمد و مردم از پی او می رفتند.در این حال جمعی از بزرگانشان گرد او حلقه زدند و گفتند:یا امیر المؤمنین بازگرد و ما یاریت می کنیم و تو را بسنده ایم.

علی(علیه السلام)گفت:نه مرا به کار آیید و نه خود را.و آنان اصرار می کردند تا او را به سرایش بازگردانیدند .علی(علیه السلام)اندوهگین و آزرده خاطر بازگردید .پس سعید بن قیس همدانی را بخواند و او را با هشت هزار مرد به نخیله فرستاد زیرا شنیده بود که آن قوم با جمعی کثیر آمده اند.پس او را گفت:تو را با هشت هزار تن فرستادم آن لشکر را تعقیب کن تا از عراق برانی.سعید بن قیس بر ساحل فرات به راه افتاد تا به عانات رسید و از آنجا هانی بن خطاب همدانی را از پیش روان کرد و او از پی آنان برفت تا به حدود قنّسرین رسید.آنان رفته بودند و او هم بازگردید .

علی(علیه السلام)همچنان اندوهگین بماند تا سعید بن قیس بازآمد .علی(علیه السلام)نامه ای نوشت و او در این روزها بیمار بود و نمی توانست بایستد و هر چه می خواهد برای مردم بگوید از این رو بر آن در مسجد کوفه که باب السدّه اش می گفتند نشست.حسن و حسین(علیه السلام)و عبد اللّه بن جعفر بن ابی طالب(علیه السلام)هم در کنار او بودند.سعد را که غلام آزاد کردۀ او بود،فراخواند و نامه به او داد که برای مردم بخواند.سعد بر خاست و به گونه ای که علی(علیه السلام)بشنود که چه می خواند و مردم چه جوابش می دهند،به خواندن پرداخت.

و آن نامه چنین بود:

بسم اللّه الرحمن الرحیم «از بندۀ خدا به هر کس از مسلمانان که این نامه بر او خوانده شود.سلام بر شما باد.

اما بعد،سپس سپاس و ستایش خدای جهانیان را و سلام بر پیامبران.خداوند قیّوم را شریکی نیست و درود بر محمد(صلی الله علیه و آله)و سلام مردم جهان بر او باد.