ترجمه فارسی الغارات صفحه 175

دربارۀ عیبجویان و دشمنان علی(علیه السلام)

از دشمنان و عیبجویان علی(علیه السلام)یکی عمرو بن عاص بود.

به علی(علیه السلام)خبر رسید که عمرو بن عاص در شام بر منبر شده و از او عیب گرفته است.علی- (علیه السلام)به منبر رفت و حمد و ثنای خداوند به جای آورد و گفت:

«شگفتا از پسر نابغه(1).به مردم شام گفته است که علی مردی شوخ طبع است و اهل لعب و بازیچه که کارهای عبث می کند و همواره چنین می کند.به خدا سوگند که دروغ گفته و به سخنی گناه آلود زبان گشوده.آیا یاد کردن مرگ و ترس از خدا و روز شمار او را از این کردارهای ناپسند بازنمی دارد .بدانید که بدترین سخنان،سخن دروغ است و او می گوید و دروغ می گوید،وعده می دهد و خلاف وعده می کند.می خواهد و با ستیزه می خواهد و چون از او چیزی خواهند بخل می ورزد و پیمان می شکند و پیوند خویشاوندی می گسلد.چون زمان جنگ فرا رسد،تا آن گاه که هنوز شمشیرها بر فرقها ننشسته امر و نهی فراوان می کند و چون کشتار فرا رسد مکیدت خویش آشکار کند و بر قفا افتد و بند از شلوار بگشاید و عورت خویش بنماید.قباحت بر او باد و خدا صورتش را زشت گرداند.

و از ایشان بود:مغیره بن شعبه

علی بن نعمان(2)گوید:که علی(علیه السلام)می گفت:اگر قدرتی به دست آورم مغیره را سنگسار می کنم و مغیره همواره علی را عیب می کرد.

جندب عبد اللّه گوید:در نزد علی(علیه السلام)سخن از مغیره بن شعبه وجد او با معاویه به میان آمد.

گفت:مغیره چیست؟اسلام آوردن او به این سبب بود که در میان قوم خود قتلی مرتکب شد و مالی ربود و به نزد رسول اللّه(صلی الله علیه و آله)آمد و اسلام آورد و به او پناهنده شد.به خدا سوگند از آن زمان که اسلام آورده هیچ کس در او خضوع و خشوعی ندیده است.او از قبیلۀ ثقیف بود:

فرعونان پیش از رسیدن روز قیامت که از حق دوری جویند و آتش افروزان جنگند و یاریگران