ترجمه فارسی الغارات صفحه 177

کسانی که از علی(علیه السلام)جدا شدند

اشاره

ابو ذرّ گوید:رسول اللّه(صلی الله علیه و آله)می فرمود:هر کس از من جدا شود از خدا جدا شده و هر کس از علی جدا شود از من جدا شده.

از میان اصحاب علی(علیه السلام)کسانی از او جدا شدند و به معاویه پیوستند.از این گروه بودند:

یزید بن حجیّه و وائل بن حجر الحضرمی و مصقله بن هبیره و قعقاع بن شور و طارق بن عبد اللّه و نجاشی شاعر و چند تن دیگر.

اصحاب او چون بلا و فتنه در دلشان آشیان می کرد و به دنیا میل می کردند و غدر می ورزیدند و خیانت و اموال خراج را به ناحق تصرف می کردند به نزد معاویه می گریختند.

اعمش گوید:علی(علیه السلام)آنها را به ولایات و اعمال امارت می داد ولی آنها اموال را می ربودند و به نزد معاویه می گریختند.

منذر بن جارود عبدی

علی(علیه السلام)منذر را امارت فارس داده بود.او مالی گزاف از خراج گرد آورد و از پرداخت آن امتناع کرد گویند چهار صد هزار درهم بود.علی(علیه السلام)او را به زندان کرد.صعصعه بن صوحان در نزد علی(علیه السلام)شفاعت کرد و در کار او به جد بایستاد تا آزادش کرد.

اعور شنّی از رنجی که صعصعه در کار او تحمل کرد یاد می کند:

سائل سراه بنی الجارود ایّ فتی

از سران بنی جارود بپرس که چه جوانمردی عند الشفاعه و الباب ابن صوحانا

بود.این صوحان که برای شفاعت بر در ایستاد.

ما کان الاّ کامّ ارضعت ولدا

او همانند مادری بود که فرزندی را شیر دهد.ولی عقّت فلم تجز بالاحسان احسانا

فرزند نافرمانیش کند و جزای نیکی را نیکی ندهد.

و صعصعه از یاران نیکخواه علی(علیه السلام)بود.

اسود بن قیس گوید:علی بن ابی طالب(علیه السلام)به عیادت صعصعه آمد.چون وارد شد گفت: