ترجمه فارسی الغارات صفحه 178

ای صعصعه مبادا عیادت مرا از خود دلیل عظمت قوم خود به حساب آوری.گفت:نه به خدا، یا امیر المؤمنین،بلکه آن را نعمتی در خور سپاس به حساب می آورم.علی(علیه السلام)گفت:ای صعصعه تا آنجا که می دانم تو مردی اندک هزینه بوده ای و یاریگر دیگران.و صعصعه گفت:و تو ای امیر المؤمنین تا آنجا که می دانم به کتاب خدا دانایی و خدا را در دل بزرگ می داری و بر مؤمنان مهربانی و رحمت می آوری.

داستان یزید بن حجیّه

از جمله کسانی که از علی(علیه السلام)بریدند و به معاویه پیوستند یکی هم یزید بن حجیه بود.

ابو الصلت تیمی گوید:زیاد بن خصفه تیمی،علی(علیه السلام)را گفت:یا امیر المؤمنین اگر مرا از پی یزید بن حجیّه فرستی او را نزد تو می آورم.

علی(علیه السلام)یزید بن حجیّه را امارت ری و دشتبی داد.یزید خراج گرد آورد و همه را خود تصرف کرد.علی(علیه السلام)او را به زندان کرد.غلامی سعد نام را به نگهبانی او گماشت.یزید اشتران خود نزدیک آورد و چون سعد به خواب رفت بگریخت و به معاویه پیوست.و از این فرار چنین یاد می کند:

و خادعت سعدا و ارتمت بی رکائبی

سعد را فریب دادم و اشترانم مرا الی الشام و اخترت الّذی هو افضل

به شام بردند و کسی را برگزیدم که برتر بود و غادرت سعدا نائما فی غیابه

سعد را در خواب گران رها کردم و سعد غلام مستهل مضلل

و سعد غلامی است زبون و گمراه.

نخست به رقه رفت.در آن زمان مردمی که می خواستند به نزد معاویه گریزند،نخست به رقه می رفتند تا معاویه اجازت دهد که نزد او روند.رقه و رها و قرقیسیا و حرّان در قلمرو معاویه بودند و امیر آن نواحی ضحاک بن قیس بود.و هیت و عانات و نصیبین و دارا و آمد و سنجار در قلمرو علی(علیه السلام)بود و امیر آن نواحی مالک اشتر بود پیش از هلاک شدنش.میان ضحاک و اشتر در هر ماه جنگ بود.

یزید بن حجیّه در رقّه بود که خبر یافت زیاد بن خصفه علی(علیه السلام)را گفته است که اگر اجازت دهد او را بازمی گرداند .پس در این باب شعری سرود و دعوی زیاد بن خصفه را به باد تمسخر گرفت.و در شعر دیگری بدین گونه مردم شام را می ستاید:

یا هند قومک اسلموک فسلّمی

ای هند،قوم تو تو را تسلیم کردند و تو و استبدلی وطنا من الاوطان

هم تسلیم شو و جای دیگری را برای ارضا مقدسه و قوما فیهم

وطن خویش بگزین سرزمینی مقدس و اهل التفقه تابعوا الفرقان

قومی که همه اهل فقه و تابعان،قرآنند.

احببت اهل الشام لما جئتهم

مردم شام را دوست دارم چون به نزدشان