ترجمه فارسی الغارات صفحه 179

و بکیت من جزع علی عثمان

آمدم و در آنجا از سر درد بر عثمان گریستم.

و نیز شعری سرود و در آن علی(علیه السلام)را نکوهش کرد و او را خبر داد که اکنون در زمرۀ دشمنانش در آمده است.خدایش لعنت کناد.این خبر به علی(علیه السلام)رسید او را نفرین کرد و اصحاب خود را گفت:دستها به آسمان بر دارید.آنان دستها فرا کردند،علی(علیه السلام)نفرین کرد و آنان آمین گفتند.

ابو الصلت تیمی گوید:علی(علیه السلام)در دعای خود گفت:

بار خدایا یرید بن حجیّه مال مسلمانان را بربود و بگریخت و به قوم فاسقین پیوست.ما را از مکر و حیلۀ او حفظ کن و او را کیفری ده چون کیفر ستمکاران.

یاران دستها به دعا برداشته آمین می گفتند.عفاق بن شرحبیل بن ابی رهم تیمی آن دشمن خدا هم در آنجا بود.این مرد بعدها بر ضد حجر بن عدیّ شهادت داد و موجب قتل او شد.

عفاق پرسید این قوم چه کسی را نفرین می کنند؟گفتند یزید بن حجیّه را.گفت:دستهایشان پرخاک باد.آیا اشراف ما را نفرین می کنند؟یاران علی(علیه السلام)او را زدند آنسان که نزدیک بود هلاک شود.زیاد بن خصفه که از یاران نیکخواه علی(علیه السلام)بود.بر جست و گفت:پسر عمّ مرا رها کنید.علی(علیه السلام)گفت:پسر عمّ این مرد را رها کنید و مردم از او دست بر داشتند.زیاد دستش را گرفت و از مسجد بیرون برد و همچنان که با او می رفت خاک از چهره اش می زدود.

عفاق می گفت:به خدا سوگند تا زنده ام و دویدن و راه رفتن توانم شما را دوست نخواهم داشت و شما را دوست نخواهم داشت تا فرق است میان نشخوار کردن و شیر دادن اشتران.و زیاد پیوسته می گفت:این بیشتر به زیان توست و این برای تو بدتر است.

زیاد از آن پس این شعر را سرود:

و لو لا دفاعی عن عفاق و مشهدی

اگر نبود دفاع من از عفاق و حضور من هوت بعفاق عوض عنقاء مغرب

عفاق سرنوشتی چون سرنوشت عنقای انبئه انّ الهدی فی اتباعنا

مغرب در پیش داشت او را آگاه کردم که فیابی فیضریه المراء فیشقب

راه هدایت راه متابعت ماست و او سر- برتافت و زیان این سرسختی را بدید.

عفاق او را گفت:اگر شاعر می بودم پاسخت را می دادم ولی تو را از سه اشتباه که کرده اید خبر می دهم و با وجود آن سه اشتباه نپندارم که به جایی برسید.

اما نخستین آنکه لشکر بر سر مردم شام بردید تا به بلادشان داخل شدید و با آنان جنگیدید.

چون شامیان دریافتند که شما بر آنان غلبه می یابید قرآنها بر افراشتند و با این کار شما را فریفتند و بازگردانیدند به خدا سوگند هرگز میسرتان نشود که با آن حدّت و جدیت و شمار که به شام داخل شدید بار دیگر داخل توانید شد.