ترجمه فارسی الغارات صفحه 180

دوم آنکه:شما حکمی معین کردید و آنها هم حکمی معین کردند،حکم شما شما را خلع کرد و حکم آنها اثباتشان نمود.سرور آنها با لقب امیر المؤمنین بازگردید و شما با لعنت و خشم بازگشتید .به خدا سوگند همواره آن قوم دست بالا را دارند و شما زیر دست ایشان خواهید بود.

سوم آنکه:قرّاء قران و دلیر سوارانتان به خلاف شما برخاستند و شما بر سرشان تاخت آوردید و به دست خویش آنها را کشتید به خدا سوگند از آن پس پیوسته عاجز و حقیر خواهید بود.

آن گاه گفت:همۀ این پیروزیهای شامیان به سبب فراست یکی از آنها بود و از آنجا برفت و یارانش دشنامش دادند.

بعدها هر بار بر آنان می گذشت می گفت:بار خدایا من از علی بیزارم و پسر عفّان را دوست می دارم.

و ابو عبد اللّه بن وأل تیمی می گفت:بار خدایا من علی(علیه السلام)را دوست دارم و از پسر عفان و از تو ای عفاق بیزارم.

عفاق دست از کار خود بر نمی داشت.در میان اصحاب علی(علیه السلام)مردی سجع(1)گوی بود که می توانست عباراتی مسجّع چون عبارات کاهنان بگوید.او را بیاوردند و گفتند:اگر توانی با عبارات مسجع خود ما را از زبان این مرد رهایی ده.گفت:آری،چنین می کنم.چون عفاق بر آنان گذشت و چنان سخنان درهم بافت آن مرد مهلتش نداد و گفت:

بار خدایا عفاق را که در دل دارد نفاق و سخنش پدید آرد شقاق و رواج دهد فراق و متلوّن است او را اخلاق،بکش!

عفاق چون بشنید گفت:وای بر شما چه کسی این مرد را بر من مسلط ساخته؟

آن مرد گفت:خدا مرا بر تو مسلط کرده که زبانت را ببرم و دندانهایت را از دهانت بر کنم و آن شیطان که در تن تو لانه کرده است بتارانم.

عفاق از آن پس دیگر بر یاران علی(علیه السلام)نگذشت بلکه بنزد بنی مزینه می رفت.

دیگر هجنّع عبد اللّه بن عبد الرحمن بود.

عبد اللّه بن عبد الرحمن بن مسعود بن اویس بن مغیث ثقفی همراه علی(علیه السلام)در صفین بود.

در آغاز از یاران معاویه بود سپس به علی(علیه السلام)پیوست و بار دیگر نزد معاویه بازگشت.و علی- (علیه السلام)او را هجنّع نامید.یعنی:دراز بی هنر.

دیگر قعقاع بن شور بود.

ابو اسحاق شیبانی گوید:علی(علیه السلام)گفت:آیا شما از من مال می طلبید؟در حالی که قعقاع ابن شور را به امارت کسکر فرستادم و او زنی را به صد هزار درهم کابین کرد.به خدا قسم اگر همسری در خور بود،آن زن را به این مبلغ کابین نمی داد.