ترجمه فارسی الغارات صفحه 209

قاسم بن ولید(1)گوید:عبید اللّه بن عباس و سعید بن نمران نزد علی(علیه السلام)آمدند.عبید اللّه عامل او در صنعاء بود و سعید عامل او بود در جند.این دو از بسر بن ابی ارطاه گریخته بودند.و بسر دو پسر عبید اللّه بن عباس را که هنوز به حد بلوغ نرسیده بودند،بیافت و بکشت.

امیر المؤمنین(علیه السلام)هر روز بعد از نماز صبح در جایی از مسجد اعظم می نشست و تسبیح می گفت تا آفتاب سر می زد.چون آفتاب سر زد بر خاست و بر منبر شد و با دو انگشت خود بر کف دست خویش زد و گفت:جز این کوفه که بست و گشاد آن با من است چیزی برای من نمانده است.

لعمر ابیک الخیر یا عمرو اننی

ای عمرو،به جان پدرت سوگند که علی و ضر من ذا الاناء قلیل

از این کوزه جز اندک آب گندیده ای که می تراود دیگر مرا نصیبی نیست.

بعضی گویند که آن حضرت گفت:ای کوفه اگر جز تو که طوفان حوادث در تو می غرد نباشد،خدایت زشت روی گرداناد.سپس امیر المؤمنین(علیه السلام)به ماجرای بسر بن ابی ارطاه پرداخت و گفت:«ای مردم،بدانید که بسر بر یمن چیره شده و این دو عبید اللّه بن عباس و سعید بن نمران اند که گریخته و نزد من آمده اند.به یقین این قوم بر شما غلبه خواهند یافت، زیرا آنان در یاری عقیدۀ باطل خویش دست اتحاد به هم داده اند و شما در عین حقانیت پراکنده شده اید،آنها از پیشوای خود اطاعت کنند و شما از پیشوای خود فرمان نمی برید،آنها امانتی را که به حفظ آن تعهد کرده اند به فرمانروای خود نیک ادا کنند و شما در ادای آن به من خیانت می کنید.فلان را در فلان شهر امارت می دهم ولی خیانت می کند و غدر می ورزد و خراج مسلمانان را می رباید و به نزد معاویه می برد.دیگری در جای دیگر همین گونه خیانت می کند.

آنسان که دیگر اعتماد نمی کنم که بند بی ارزش تازیانه ای را هم به دست شما بسپارم.اگر در تابستان به پیکارتان می خوانم،گویید،بگذار تا گرما از سر ما برود و اگر در زمستان شما را به جنگ می خوانم گویید ما را مهلت ده تا سرما به پایان آید.بار خدایا من از ایشان ملول شده ام و ایشان از من،من از ایشان خسته گشته ام و ایشان از من.مرا به جای اینان یارانی ده بهتر از اینان و اینان را به جای من فرمانروایی ده بدتر از من.خدایا دلهایشان بفرسای آنسان که نمک در آب فرساید.»سپس از منبر به زیر آمد.

عبد اللّه حارث بن سلیمان از پدرش روایت کند که گفت:علی(علیه السلام)می گفت:به یقین این قوم بر شما غلبه یابند زیرا شما با آنکه برحقید،پراکنده اید و آنان با آنکه بر باطل اند متحدند والی-از خصیصه امامت که بگذریم-همانند شماست او نیز گاه خطا می کند و گاه مصیب است.اگر در میان شما والیی باشد که نسبت به رعیت عدالت ورزد و اموال را به تساوی تقسیم کند،پس به سخن او گوش فرا دهید و فرمانش برید زیرا مردمان را به صلاح نیاورد جز آن والی چه نیک باشد و چه بد اگر نیکو والیی باشد هم به سود خود اوست و هم به سود رعیتش و اگر بد