ترجمه فارسی الغارات صفحه 4

عثمان بن حنیف را گرفتند و ریشش را تراشیدند و بسیار بزدند و به زندان کردند[4].

علی(علیه السلام)چون از حرکت مخالفان خود به سوی بصره خبر یافت چاره ای جز آن ندید که پیش از آنان خود به بصره رسد،از این رو در ماه ربیع الآخر سال 36 ه با نهصد تن از مدینه به بصره راند[5]ولی مخالفان زودتر به بصره رسیدند و آن کارها کردند و آن بی رسمیها نمودند که گفتیم.و این مقدمۀ جنگی شد که جنگ جمل شهرت دارد زیرا در این روز هودج عایشه بر پشت شتری بود.

در این نبرد یاران علی(علیه السلام)دلیریها کردند و اصحاب جمل-که علی(علیه السلام)آنان را ناکثین یعنی عهدشکنان می نامید-به هزیمت شدند و شتر و طلحه و زبیر کشته شدند و علی(علیه السلام) عایشه را به مدینه بازگردانید [6].

علی(علیه السلام)به کوفه رفت تا بسیج شام کند و معاویه را که از بیعت سر برتافته بود گوشمالی به واجب دهد.

معاویه را عمر حکومت اردن داد و سپس فرمانروایی دمشق را به او سپرد و عثمان امارت سراسر شام را به او داد.معاویه طی این سالها برای خود درباری ترتیب داده،کاخ و سرایی بر آورده بود.سپاه و آلت و عدّتی داشت و شاید بدان سبب که از اشراف قریش بود خود را سزاوار پادشاهی می دانست.بنابراین از بیعت با علی(علیه السلام)که سالها کینۀ او به دل داشت سر برتافت و قتل عثمان را یکسره به پای علی(علیه السلام)نهاد و جامۀ خونین او و انگشتان بریدۀ نائله زن او را بر منبر مسجد دمشق نهاد و جمعی را برانگیخت تا بر او بگریند و شیون سر دهند[7].

بعضی از مصلحت اندیشان به علی(علیه السلام)توصیه می کردند که معاویه را به حال خود رها کند،ولی علی(علیه السلام)چیزی جز عزل او نمی خواست.

این امر مقدمۀ جنگی شد که در تاریخ به جنگ صفّین شهرت دارد،زیرا در جایی به همین نام-در شمال عراق در نزدیکی رود فرات-اتفاق افتاده است.

دو لشکر در صفّین صفوف خویش تعبیه دادند و پیکار آغاز نهادند.این جنگ در ماه صفر سال 37 رخ داد[8].شب دهم صفر که آن را به سبب بانگ و خروش مردان رزم«لیله الهریر»گفته اند تا بامداد و از بامداد تا نیمروز جنگ به اوج خود رسید و بسیاری از شامیان طعمۀ تیغ و نیزۀ یاران سلحشور و پیکار جوی علی(علیه السلام)شدند،به گونه ای که معاویه بترسید و از قلب سپاه واپس نشست.در این حال عمرو بن العاص آن خدعه اندیشید که تا پایان عمر،علی(علیه السلام)را همچنان آزار می داد.

سحرگاهان که هوا روشن شد،یاران علی(علیه السلام)«چیزهایی پرچم گونه در برابر صفوف شامیان در میدان محاذی سراپردۀ معاویه دیدند و چون آفتاب بر آمد مشاهده کردند که قرآنهایی که بر سر نیزه آویخته اند و بزرگترین قرآنهای سپاه-سه نیزه را هم به هم