ترجمه فارسی الغارات صفحه 49

«وَ الذّاشارهارِیاشارهاتِ ذَرْواً؟» گفت:وای بر تو،بادها.پرسید:به چه معنی است: «فَالْحاشارهامِلااشارهتِ وِقْراً؟» گفت:وای بر تو،ابرها.پرسید: «فَالْجاشارهارِیاشارهاتِ یُسْراً» چیست؟گفت:وای بر تو.کشتیها.

پرسید: «فَالْمُقَسِّماشارهاتِ أَمْراً» یعنی چه؟گفت:وای بر تو مراد ملائکه است.علی هر بار«وای بر تو»می گفت:یعنی این سؤالها که می کنی از روی عناد است.

ابن الکوّاء پرسید: «السَّماشارهاءِ ذاشارهاتِ الْحُبُکِ» به چه معنی است؟علی گفت:یعنی دارای آفرینش نیکو.پرسید:آن سیاهی که در درون ماه است چیست؟گفت:وای بر تو،کوری از چیزی نادیدنی می پرسد.اگر پرسی برای فهمیدن بپرس نه از روی عناد و از چیزی بپرس که تو را به کار آید و واگذار هر چه را که به کارت نمی آید.ابن الکوّاء گفت:به خدا سوگند آنچه از تو می پرسم به کارم می آید.علی گفت:خدای عزّ و جل گوید:«ما شب و روز را دو آیت از آیات خدا قرار دادیم.آیت شب را تاریک گردانیدیم(1)»سیاهی درون ماه این است.پرسید:

کهکشان چیست؟علی(علیه السلام)گفت:وای بر تو.اگر می پرسی برای فهمیدن بپرس نه از روی عناد و از چیزی بپرس که به کارت آید و واگذار هر چه را که به کارت نمی آید.ابن الکوّاء گفت:به خدا سوگند،آنچه از تو می پرسم به کارم می آید.علی(علیه السلام)گفت:این شکاف آسمان است.در زمان نوح آسمان از اینجا گشاده شد و بر قوم نوح آب فرو ریخت.پرسید:

قوس قزح چیست؟علی(علیه السلام)گفت:مگوی قوس قزح،که قزح شیطان است.آن کمانی است که امان است برای مردم زمین که بعد از قوم نوح هرگز در آب غرق نشوند.

ابن الکوّاء پرسید:فاصلۀ میان آسمان و زمین چند است؟علی(علیه السلام)گفت:به قدر کشش یک نگاه و به همان اندازه که صدای کسی در راه است که به دعا خدا را یاد می کند و خدا می شنود.جز این مقدار نمی گویم،بشنو،بیش از این نمی گویم.

ابن الکوّاء پرسید:فاصلۀ میان مشرق و مغرب چقدر است؟علی(علیه السلام)گفت:مسیر یک روز خورشید.از خاستنگاهش که طلوع می کند،تا آنجا که فرو می نشیند،هر کس تو را جز این بگوید،دروغ گفته است.

ابن الکوّاء پرسید:اینان چه کسانی هستند که در این آیه از آنان یاد شده:«بگو آیا شما را آگاه کنیم که کردار چه کسانی بیش از همه به زیانشان بود؟آنهایی که کوشششان در زندگی دنیا تباه شد ولی پنداشتند کاری نیکو می کنند(2).»علی(علیه السلام)گفت:کافران اهل کتابند که پیشینیان آنها بر راه راست بودند.پس در دین خود بدعت آوردند و به پروردگارشان شرک ورزیدند.اینان در عبادت می کوشند ولی پندارند که کاری می کنند و از عبادتشان سودی حاصل می کنند و حال آنکه،از همه زیانکارترند.آری،«کوشششان در زندگی دنیا تباه شد و می پنداشتند کاری نیکو می کنند.»

سپس علی بانگ بر داشت:و فردا اهل نهروان از اینان چندان دور نیستند.