ترجمه فارسی الغارات صفحه 57

حکم دیگری را می جویی؟یا امامی بیرون از خاندان ما می طلبی؟امامت از آن ابراهیم و ذرّیۀ او و مؤمنانی است که پیرو آنهایند و از آیین او روی نمی گردانند.و گفت:«و هر که از من پیروی کند از من است(1).»

ای معاویه،تو را به خدا و پیامبرش و کتابش و ولیّ امر حکیم او از خاندان ابراهیم فرا می خوانم.آن کس که در برابر خدا به او اقرار کرده ای که به عهدی که با خدای می بندی وفا کنی،که(خود گفتی شنیدیم و اطاعت کردیم.پس همانند آنان که پس از آگاهی اختلاف کردند و پراکنده شدند مباشید و یا مانند آن زن که چون پنبۀ خود رشت آن رشته ها از نو پنبه کرد مباشید.تا سوگندهای خود را وسیلۀ فریب یکدیگر سازید بدین بهانه که گروهی بیشتر از گروه دیگر است(2).)ماییم همان گروه که بیشتر است.پس«مانند کسانی که گفتند شنیدیم و حال آنکه نمی شنوند مباشید(3).»ما متابعت کردیم و اقتدا نمودیم و در میان همۀ مردم جهان این ویژگی از آن ماست.دلهای مؤمنان و مسلمانان هوای ما دارند.چنین است دعوت مرد مسلمان.آیا جز اینکه به خدا و کتابی که بر ما نازل شده ایمان آورده ایم و به آیین ابراهیم اقتدا کرده ایم و از آن متابعت نموده ایم کاری دیگر کرده ایم که کینۀ ما به دل گرفته ای.درود خدا باد بر ابراهیم و بر محمد(صلی الله علیه و آله)و خاندان او.

*** معاویه در پاسخ علی(علیه السلام)نوشت:

از معاویه بن ابی سفیان بن علی بن ابی طالب،نامه ات به من رسید در آن از ابراهیم و اسماعیل و آدم و نوح و پیامبران بسیار یاد کرده بودی.از محمد(صلی الله علیه و آله)یاد کرده بودی و خویشاوندیتان با او و منزلتتان در نزد او و حق خود.به خویشاوندیت با محمد(صلی الله علیه و آله)راضی نشده خود را به همۀ پیامبران نسبت داده بودی.بدان که محمد(صلی الله علیه و آله)یکی از رسولان بود که بر همۀ مردم مبعوث شده بود.پیامهای پروردگارش را رسانید و جز این مالک چیزی نبود.بدان که خدا از قومی یاد کرده میان خود با بهشت نسبتی قرار داده بودند،از آن می ترسم که تو نیز همانند آنها شده باشی و بدان که خدا در کتاب خود گوید:«فرزندی نگرفته و او را در ملک شریکی نیست و به مذلت نیفتد که به یاری محتاج شود(4)»اکنون به ما بگوی که فضیلت خویشاوندی تو چیست؟و فضیلت حق تو کدام است؟و نام خود را در کجای کتاب خدا یافته ای؟و ملک و امامت و برتری تو در کجای قرآن است.آری ما به امامان و خلفایی که پیش از ما بودند اقتدا می کنیم و تو خود نیز به آنان اقتدا می کردی و تو خود کسی بودی که اختیار کرد و رضا داد و ما از شما نیستیم.

خلیفۀ ما امیر المؤمنین عثمان بن عفان کشته شد و خدا گوید:هر کس مظلوم کشته شود ما برای ولیّ او قدرتی قرار دادیم(5)»پس ما به عثمان و فرزندان او سزاوارتر هستیم.شما از روی رضایت خویش او را بر گرفتید و خلیفه ساختید و به سخنش گوش نهادید و فرمان بردید.

1- ابراهیم36
2- عبارات میان دو پرانتز از سوره های مائده7/ و آل عمران105/ و نحل92/ گرفته شده است.
3- انفال21
4- اسراء111
5- اسراء33