ترجمه فارسی الغارات صفحه 58

علی(علیه السلام)در جواب او نوشت:

اما در آن مورد-ای معاویه-که برنامۀ من عیب گرفتی که بسیار از پدرانم ابراهیم و اسماعیل و دیگر پیامبران یاد کرده ام، هرآینه هر کس پدرانش را دوست داشته باشد،فراوان از آنان یاد کند.پس یاد کردن از آنها دوست داشتن خدا و رسول اوست و من بر تو عیب می گیرم کینه توزی تو را نسبت به آنها،زیرا دشمن داشتن آنها،دشمن داشتن خدا و رسول اوست.و من دوست داشتن پدرانت را و بسیار یاد کردن تو را از آنان بر تو عیب می گیرم زیرا دوست داشتن آنها دوست داشتن کفر است.

اما اینکه منکر آن هستی که من نسب به ابراهیم و اسماعیل می رسانم یا خویشاوندی مرا با محمد(صلی الله علیه و آله)انکار می کنی و فضل و حق مرا و فرمانروایی و امامت مرا منکر هستی،آری،تو همیشه منکر آن بوده ای و هرگز دلت ایمان نیاورده.بدان که ما اهل بیت رسول اللّه(صلی الله علیه و آله) هستیم.کافر ما را دوست ندارد و مؤمن کینۀ ما به دل نگیرد.

همچنین امامت محمد(صلی الله علیه و آله)را انکار کردی و پنداشته ای که او رسول است و امام نیست.

انکار این امر سبب می شود که امامت همۀ پیامبران را انکار کنی ولی ما شهادت می دهیم که او رسول و امام بود صلی اللّه علیه و آله.زبان تو حکایت از دلت دارد و خدای تعالی گوید.«آیا آنان که در دلشان مرضی است می پندارند که خدا کینه ای را که در دل نهفته دارند،آشکار نخواهد کرد؟اگر بخواهیم،آنها را به تو می نمایانیم تو آنها را به سیمایشان یا از شیوۀ سخنشان خواهی شناخت و خدا از اعمالتان آگاه است(1).»ما تو را پیش از این شناخته ایم و به دشمنی و حسد تو آگاه بوده ایم و می دانیم که در دل چه بیماری داری که خداوند آن را نمایان ساخته است.

اما در باب اینکه خویشاوندی من با رسول خدا و حق مرا انکار کردی، هرآینه سهم ما و حق ما در کتاب خداست و در تقسیم ما را همراه پیامبر آورده آنجا که فرماید:«و هرگاه چیزی به غنیمت گرفتید،خمس آن از آن خدا و پیامبر و خویشاوندان است(2).»و جای دیگر:«پس به خویشاوند حقش را بده(3).»آیا نمی بینی که سهم ما با سهم خدا و پیامبر او آمده است و سهم تو با بیگانگان و اگر از اسلام جدا شوی هیچ سهمی نخواهی داشت؟خدا سهم ما را مقرر داشته و سهم تو را به سبب دوریت حذف کرده است.

تو امامت و فرمانروایی مرا انکار می کنی.آیا سخن خدای تعالی را در قرآن دیده ای که در بارۀ خاندان ابراهیم گوید که آنان را بر جهانیان برتری داده است(4).خداوند است که ما را بر جهانیان فضیلت داد،آیا می پنداری که تو خود یکی از مردم جهان نیستی؟یا می پنداری که ما از خاندان ابراهیم نیستیم؟اگر این را انکار کنی محمد(صلی الله علیه و آله)را انکار کرده ای که او از ماست و ما از اوییم.اگر توانی که میان ما و ابراهیم(علیه السلام)و اسماعیل و محمد و آل محمد،در کتاب خدا جدایی افکنی پس چنان کن.

1- محمد29/ و 30
2- انفال41
3- روم38
4- اشاره است به آیۀ 33 از سورۀ آل عمران.