ترجمه فارسی الغارات صفحه 64

اکنون بخت خویش بیازمای.

هنگامی که نامۀ قیس بن سعد به معاویه رسید،از او نومید شد و بودن قیس در مصر بر او گران آمد.زیرا هر کس دیگر جز او در مصر می بود برای معاویه بهتر بود.

زیرا معاویه دلیری و رزم آوری او می شناخت.از این رو به مردم چنین نمود که قیس بن سعد از آنان متابعت می کند،پس در حق او دعا کنید.آن گاه،نامۀ نخست قیس را که اندکی در آن نرمش نشان داده بود برای مردم بر خواند و سپس نامه ای از زبان قیس بن سعد جعل کرد و برای شامیان بخواند.و آن مجعول این است:

بسم اللّه الرحمن الرحیم به امیر معاویه بن ابی سفیان از قیس بن سعد.

اما بعد،قتل عثمان در اسلام حادثه ای عظیم بود.من در کار خود و دین خود نگریستم،دیدم نمی توانم از کسانی پشتیبانی کنم که امام خود،مردی مسلمان و نیکوکار و پرهیزگار را که ریختن خونش حرام است می کشند.به سبب گناهانی که مرتکب شده ایم از خداوند آمرزش می طلبیم و از او می خواهیم که دین ما را از هر آسیب مصون دارد.بدان که من با تو صلح می کنم و در نبرد با قاتلان عثمان، آن امام راهنمای مظلوم،دعوتت را اجابت می نمایم.به من متکی باش.اموال و مردان جنگی را هر چه زودتر برای تو می فرستم.ان شاء اللّه تعالی.و السلام علیک.

در میان اهل شام پیچید که قیس بن سعد با معاویه صلح کرده است.

جاسوسان علی بن ابی طالب(علیه السلام)این سخن به علی رساندند.علی(علیه السلام)از این خبر در شگفت شد و پسران خود حسن و حسین و محمد حنفیه و نیز عبد اللّه بن جعفر را بخواند و آنان را از واقعه آگاه ساخت و پرسید که رأی ایشان چیست.عبد اللّه بن جعفر گفت:آنچه در آن شک داری رها کن،قیس بن سعد را از مصر عزل کن.علی(علیه السلام)گفت:به خدا سوگند من باور نمی کنم که چنین عملی از قیس سر زده باشد.عبد اللّه بن جعفر گفت:یا امیر المؤمنین، عزلش کن،به خدا سوگند،اگر آنچه می گویند درست باشد چون عزلش کنی،دیگر برای عزل تو فرصت نیابد.

آنان در این گفتگو بودند که نامۀ قیس بن سعد برسید:

بسم اللّه الرحمن الرحیم اما بعد،به امیر المؤمنین-که خدایش گرامی دارد-خبر می دهم که در اینجا مردمی هستند که از بیعت به کناری کشیده اند و خواسته اند که دست از آنان بدارم