ترجمه فارسی الغارات صفحه 65

و به حال خود رهایشان کنم تا ببینند که کار مردم به کجا می کشد.من هم صلاح در آن دیدم که دست از ایشان بدارم و در بیعت گرفتن از ایشان شتاب نکنم و در این میان با آنان مهربانی کنم باشد که خدا دلهایشان به ما مایل کند و آنان را از گمراهیشان برهاند.ان شاء اللّه و السلام.

عبد اللّه بن جعفر،علی(علیه السلام)را گفت:یا امیر المؤمنین،می ترسم که این کار از نشانه های اتهام او باشد.اگر این عمل او بپذیری و آنها را به حال خود گذاری تا از بیعت اعتزال جویند، کار بالا خواهد گرفت و از آن فتنه ها زاده خواهد شد،زیرا در دیگر جایها هم بسیاری از کسانی که باید با تو بیعت کنند دست از بیعت بدارند به این بهانه که می خواهند بدانند سرانجام کارها چه خواهد شد.پس فرمان به قتالشان ده.

علی(علیه السلام)به قیس بن سعد نوشت:

بسم اللّه الرحمن الرحیم اما بعد،بر سر آن قوم که از آنان یاد کردی لشکر ببر اگر در امر بیعت با همۀ مسلمانان شرکت کردند،که هیچ وگرنه با آنان نبرد کن.و السلام.

چون نامۀ علی(علیه السلام)به قیس بن سعد رسید،خودداری نتوانست و در حال نامه ای به امیر المؤمنین نوشت:

اما بعد،یا امیر المؤمنین در شگفتم از تو که مرا به جنگ با قومی فرمان می دهی که دست تعرض از تو بازداشته اند و در صدد فتنه انگیزی هم نیستند.یا امیر المؤمنین،حرف مرا بشنو و دست از آنان بدار.رأی صواب این است که ایشان را به حال خود واگذاری یا امیر المؤمنین.

و السلام.

چون نامۀ قیس بن سعد رسید،عبد اللّه بن جعفر گفت:یا امیر المؤمنین محمد بن ابی بکر را به مصر بفرست تا تو را کفایت کند و قیس را عزل کن.به خدا سوگند شنیده ام که قیس گفته است که:«آن فرمانروایی که جز به کشتن مسلمه بن مخلّد راست نیاید فرمانروایی ناستوده ای است.به خدا سوگند دوست ندارم فرمانروایی سرزمینهای شام و مصر را به من دهند و مجبور باشم ابن مخلّد را بکشم».

عبد اللّه بن جعفر برادر مادری محمد بن ابی بکر بود(1).دوست می داشت که او نیز در شمار فرمانروایان در آید.