ترجمه فارسی الغارات صفحه 67

قیس بن سعد بیامد تا به مدینه داخل شد.حسان بن ثابت پیش آمد و او را شماتت کرد.

حسان عثمانی بود.و گفت:دیدی عثمان را کشتی،علی هم تو را از مقامت عزل کرد؟اینک تنها بار گناه بر دوش تو باقی مانده است.

قیس بر او بانگ زد و گفتش«ای مرد کور دل بی بصیرت.به خدا سوگند اگر روزی میان گروه من و گروه تو جنگی واقع شود،خود گردنت را می زنم.از نزد من بیرون شو».

قیس بن سعد و سهل بن حنیف از مدینه بیرون آمدند و در کوفه به نزد علی(علیه السلام)رفتند.قیس علی(علیه السلام)را از آنچه در مصر گذشته بود خبر داد و علی(علیه السلام)تصدیقش کرد.قیس و سهل بن حنیف در جنگ صفین در کنار علی(علیه السلام)بودند.

قیس بن سعد مردی بلند بالا بود.ریشی بر چانه داشت و دو طرف صورتش موی نداشت موی جلو سرش هم ریخته بود.پیرمردی دلیر و تجربت دیده بود و تا زنده بود از نیکخواهان علی و فرزندان او بود.

و گوید:قیس بن سعد بن عباده در زمان رسول اللّه(صلی الله علیه و آله)با ابو بکر و عمر به سفری رفت.در راه دست سخاوت گشود و برای آن دو و دیگر همسفران از مال خود بسیار هزینه کرد.ابو بکر به او گفت:ای قیس مال پدر خویش تباه می کنی،دست نگهدار.چون از سفر بازگشتند ، سعد بن عباده به ابو بکر گفت:می خواستی پسرم خسّت ورزد،ما قومی هستیم که خسّت نتوانیم.

قیس بن سعد در دعا می گفت:بار خدایا مرا سپاسگزاری و بزرگی و شکر عنایت کن.زیرا سپاس نبود مگر در برابر اعمال و بزرگی نبود جز به مال.بار خدایا روزی من فراخ کن،زیرا تنگی روزی چیزی است که نه او مرا بر خواهد تافت و نه من او را.

قیس بن سعد که در مصر کارگزار علی(علیه السلام)بود،معاویه می گفت:قیس را دشنام مدهید که او با ماست.این سخن به علی(علیه السلام)رسید و قیس را عزل کرد.قیس به مدینه آمد.مردم او را بر ضد علی(علیه السلام)ترغیب کردند و می گفتند:تو علی(علیه السلام)را نیکخواهی کردی و علی(علیه السلام)تو را عزل کرد.ولی قیس به علی(علیه السلام)پیوست و با او بیعت کرد.دوازده هزار مرد جنگی همراه او بودند همه آماده جانبازی.تا آنگاه که علی(علیه السلام)به شهادت رسید و حسن(علیه السلام)با معاویه صلح کرد.

معاویه به یاران قیس بن سعد پیام داد که اگر خواهید چنان کنید که همۀ مردم کرده اند و اگر خواهید در بیعت خود باقی بمانید.همۀ کسانی که با او بودند با معاویه بیعت کردند مگر خثیمۀ ضبی.معاویه گفت:خثیمه را رها کنید تا به حال خود باشد.

هشام بن عروه(1)از پدرش روایت می کند که گفت:قیس بن سعد عباده با علی بن ابی طالب بود.در مقدمۀ لشکر او.پنج هزار مرد با او بودند که همه سر خود تراشیده بودند.