ترجمه فارسی الغارات صفحه 82

غلام مالک اشتر گوید که چون مالک اشتر در گذشت نامه ای را که علی(علیه السلام)برای مردم مصر نوشته بود،در میان بارهای او یافتیم و آن نامه این است:

بسم اللّه الرحمن الرحیم از بندۀ خدا علی امیر المؤمنین به جماعتی از مسلمانان که برای خدا به خشم آمدند،آنگاه که جماعت دیگر در زمین عصیان می کردند،تا اینکه ستم بر سر نیکوکار و بدکار،خیمه زد.پس حقی بر جای نماند که در سایۀ آن توان آسود و نه کس را یارای آن که مردم را از زشتکاریها بازدارد .سلام باد بر شما.حمد می کنم خدای یکتا را که هیچ خدای دیگری با او نیست.

اما بعد،بنده ای از بندگان خدا را به سوی شما فرستادم که در عرصه های وحشت دستخوش غفلت نگردد و در هجوم خصم روی بر نتابد و بر کافران از آتش سوزنده تر است.او مالک بن الحارث الاشتر است از قبیلۀ مذحج.به او گوش فرا دهید و اطاعتش کنید که او شمشیری از شمشیرهای خداست که ضربتش کارگر افتد و هرگز کند نگردد.اگر فرمانتان داد که بر جای بمانید،بر جای مانید و اگر فرمانتان داد که بسیج نبرد کنید بسیج نبرد کنید و اگر فرمانتان داد که بازپس نشینید،بازپس نشینید.که او جز به فرمان من پیش نتازد و جز به فرمان من واپس ننشیند.در فرستادن او به سوی شما،شما را بر خود ترجیح نهادم،به خاطر نیکخواهی او و سرسختی او در برابر دشمنش.خداوند شما را به حق حفظ کند و به یقین ثابت قدم گرداند.و السلام علیکم و رحمه اللّه و برکاته.

ابن ابی سیف مداینی به روایت از اصحابش مرا گفت که محمد بن ابی بکر چون شنید که علی(علیه السلام)مالک اشتر را به مصر می فرستد بر او گران آمد و علی(علیه السلام)پس از مرگ مالک اشتر به محمد بن ابی بکر نوشت:

سلام بر تو،خبر یافتم که ملول شده ای از اینکه مالک اشتر را به قلمرو تو فرستاده بودم.این کار من بدان سبب نبود که بگویم که تو در امر جهاد کندی می کنی یا آنکه می خواسته ام که تو در کارها کوششی بیشتر نمایی،اگر آنچه در قبضۀ فرمانروایی داشتی از تو گرفتم تو را به جایی فرستادم که حکومت بر آن تو را آسانتر است و تو آن را خوشتر خواهی داشت.جز این نیست که مردی را که به امارت مصر فرستاده بودم،مردی بود از نیکخواهان ما سختکوش در برابر دشمن ما.اما روزگارش به پایان رسید و مرگ خود بدید.ما از او خشنودیم،خدا از او خشنود باد و ثوابش مضاعف کناد و به جایی نیکو بازگرداناد.پس تو به سوی دشمن بیرون شو و آماده پیکار باش و مردم را به حکمت و اندرز نیکو به راه پروردگارت راهنمای.خدا را فراوان یاد دار و از او فراوان یاری بخواه و بترس از او تا مهمّات تو را کفایت کند و تو را در کاری که به عهدۀ تو نهاده ام