ترجمه فارسی الغارات صفحه 83

یاری رساند.خداوند ما را و تو را یاری کند تا به آنچه جز به رحمت او نتوان رسید،برسیم.

و السلام.

بسم اللّه الرحمن الرحیم محمد بن ابی بکر رضی اللّه عنه در پاسخ او نوشت.

به بندۀ خدا امیر المؤمنین علی(علیه السلام)از محمد بن ابی بکر،سلام بر تو باد.

خدای یکتا را که هیچ خدایی جز او نیست حمد می گویم.

اما بعد،نامۀ امیر المؤمنین به من رسید،آن را دریافتم و به آنچه در آن بود آگاه شدم در میان مردم کسی نیست که با دشمن امیر المؤمنین دشمن تر از من باشد و با دوستانش مهربانتر و دلسوزتر از من.من بسیج نبرد کرده ام.مردم را امان داده ام جز کسانی را که با ما سر جنگ دارند و مخالفت با ما را آشکار کرده اند.من پیرو فرمان امیر المؤمنین هستم و نگهبان او و به او پناه می برم و به نیروی او بر پای ایستاده ام.از خدا در هر حال باید یاری طلبید.و السلام.

عبد اللّه بن حوالۀ ازدی(1)گوید:مردم شام چون از صفّین بازگشتند منتظر رأی آن دو حکم بودند.(یعنی ابو موسی اشعری و عمرو بن العاص).چون بازآمدند و حکم خود بدادند و از یکدیگر جدا شدند،شامیان با معاویه به خلافت بیعت کردند و بر قوت و توان معاویه افزوده شد.و میان مردم عراق در مورد علی(علیه السلام)اختلاف افتاد،همۀ همّ معاویه مصر بود.معاویه به سبب نزدیکی مصر به شام،از مردم مصر بیمناک بود،از سوی دیگر مصریان با طرفداران عثمان سخت مخالف بودند.معاویه فهمیده بود که در آنجا فرقه ای هستند که کشتن عثمان را نکوهش می کنند.و با علی سر خلاف دارند.همۀ امید معاویه آن بود که اگر جنگ بر سر مصر میان او و علی(علیه السلام)درگیر شود اینان به یاریش برخیزند.دلبستگی معاویه به مصر به سبب فراوانی خراج آنجا بود.

و گوید که معاویه جمعی از قریش را که با او بودند،چون عمرو بن العاص سهمی و حبیب بن مسلمۀ فهری و بسر بن ارطاه عامری و ضحّاک بن قیس فهری و عبد الرّحمن ابن خالد بن ولید و از غیر قریش جماعتی را چون:شرحبیل بن السّمط و ابو الاعور سلمی و حمزه بن مالک همدانی را فراخواند و پرسید می دانید برای چه شما را فراخوانده ام؟گفتند:نه.

گفت:برای کاری که ذهن مرا به خود مشغول داشته و امید آن دارم که خدا مرا یاری کند.آن قوم-یا یکی از آنها-گفت که خدا هیچ کس را از غیب خود آگاه نساخته است و ما نیز نمی دانیم که تو چه می خواهی.عمرو بن عاص گفت:پندارم که بلاد مصر به سبب کثرت خراج و شمار مردمش تو را به خود مشغول داشته و اکنون ما را فراخوانده ای که رأی ما را دربارۀ آن بدانی.اگر ما را برای مشورت دربارۀ چنین امری گرد آورده ای،بدان که در فتح مصر عزّت