ترجمه فارسی الغارات صفحه 90

سلامت گرداند،آن سان که بر دوست خود ابراهیم سرد و سلامت گردانید و بر تو و یارانت چنان کند که با نمرود و نمرودیان کرد.امید آن دارم که خدا تو را و امامت معاویه بن ابی سفیان و این را-اشاره به عمرو بن عاص کرد-در لهیب جهنم خود بسوزاند و هر زمان که شعله اش کم شود آن را بیش از پیش بر افروزد.

معاویه بن حدیج گفت:من تو را از سر ستمکاری نمی کشم،بلکه به خونخواهی عثمان می کشم.محمد گفت:از عثمان سخن مگوی،عثمان به حق عمل نکرد و حکم قرآن دیگرگون نمود و خدای عز و جل فرماید:«آنان که به آنچه خدا نازل کرده داوری نمی کنند کافرانند.»و در آیات دیگر ستمکارانند یا فاسقانند(1)عثمان مرتکب اعمالی شد که سبب دشمنی ما با او شد.خواستیم که از مسند فرمانروایی کناره جوید،نپذیرفت.مردم نیز او را کشتند.معاویه بن حدیج او را پیش کشید و گردنش را بزد،سپس پیکر او در درون شکم خر جا داد و آتش زد.

چون این خبر به خواهر او ام المؤمنین عایشه رسید.سخت زاری و بی تابی کرد.از آن پس،در پی هر نماز معاویه بن ابی سفیان و عمرو بن عاص و معاویه بن حدیج را نفرین می کرد.

زن فرزند برادر خود محمد را نزد خود آورد و تعهد کرد.قاسم بن محمد بن ابی بکر در کفالت او بزرگ شد.

معاویه بن حدیج مردی ملعون و ناپاک بود،علی بن ابی طالب(علیه السلام)را سبّ می کرد.

داود بن ابی عوف(2)گوید:معاویه بن حدیج نزد حسن بن علی بن ابی طالب(علیه السلام)به مسجد مدینه رفت.حسن(علیه السلام)او را گفت:وای بر تو ای معاویه،تو کسی هستی که امیر المؤمنین علی بن ابی طالب(علیه السلام)را سبّ می کنی؟به خدا سوگند اگر روز قیامت بشود او را خواهی دید- هر چند گمان ندارم که تو را لیاقت آن باشد که دیده بر او افتد-که دامن بر کمر زده و بر روی منافقین می زند آن سان که اشتران غریب را از آب دور کنند.

عبد اللّه بن شدّاد(3)گوید:عایشه سوگند خورد که از آن پس هرگز گوشت کباب شده نخورد و تا زنده بود لب به کباب نزد.و هر بار که پایش می لغزید می گفت:به سر بر زمین خورد معاویه بن ابی سفیان و عمرو بن عاص و معاویه بن حدیج.

ابو اسحاق(4)گوید:وقتی که خبر قتل محمد بن ابی بکر و آنچه بر سر او آمده بود به مادرش اسماء بنت عمیس رسید،اندوه خود فرو خورد و به مصلاّی خود رفت.و به ناگاه از پستانهایش خون جاری شد.

ابو اسماعیل کثیر النّواء(5)گوید:ابو بکر به غزوه ای رفته بود.اسماء بنت عمیس که زوجۀ او بود در خواب دید که گویی شویش سر و ریش را به حنا خضاب کرده است و جامه ای سفید بر تن دارد.اسماء نزد عایشه آمد و از خوابی که دیده بود آگاهش کرد عایشه گفت:اگر خوابت راست باشد تعبیرش این است که ابو بکر کشته شده و آن خضاب خون است و آن جامۀ سفید

1- بر گرفته از آیات 44،45 و 47 سورۀ مائده.
2- داود بن ابی عوف سوید تمیمی ابو الجحّاف،از راویان شیعه و از اصحاب امام جعفر صادق(علیه السلام)است(تقریب التهذیب و رجال شیخ طوسی)
3- عبد اللّه بن شداد بن الهاد.ابو الولید کنیه داشت.از بزرگان تابعین و ثقات ایشان در جنگ نهروان در کنار علی(علیه السلام) بود.بر حجاج بن یوسف خروج کرد و در نبرد دجیل به سال 81 به قتل رسید.
4- ابو اسحاق،شادروان محدث احتمال داده که ابو اسحاق سبیعی باشد.(رک به شمارۀ 37)یا ابو اسحاق دوسی از موالی بنی هاشم.
5- نوّاء فروشندۀ نوا یعنی هسته خرما و دیگر میوه ها.