ترجمه فارسی الغارات صفحه 93

خبرهایی پی درپی از فتح مصر و کشته شدن محمد بن ابی بکر در می رسیده معاویه بر منبر شده و از قتل محمد بن ابی بکر مردم را آگاه ساخته است.انصاری گفت:یا امیر المؤمنین هرگز مردم شام را ندیده بودم که مثل آن روز شادمانی کنند،روزی که خبر قتل محمد بن ابی بکر به آنها رسید.علی(علیه السلام)گفت:آری،به همان اندازه که آنان از قتل او شادمانند ما محزونیم،حتی چند برابر بیش.

پس علی(علیه السلام)عبد الرحمن بن شریح شامی را از پی مالک بن کعب فرستاد و او را از راه بازگردانید .

علی(علیه السلام)بر مرگ محمد بن ابی بکر سخت اندوهگین شد،آن سان که نشان این اندوه بر چهرۀ او آشکار بود.پس بر خاست و برای مردم سخن گفت.نخست خدا را ستایش کرد و بر او ثنا خواند.آنگاه چنین گفت:

بدانید که مصر را جماعتی فاجران و دوستداران جور و ستم و کسانی که مردم را از راه خدا منحرف می سازند و اسلام را به کژراهه می خواهند تصرف کردند و محمد بن ابی بکر به شهادت رسید-خدایش رحمت کناد-او اکنون بر آستان خداوندی جای دارد.به خدا سوگند از آن زمان که او را شناخته بودم همواره در انتظار قضای الهی بود و چشم به راه پاداش او.کجتابیهای فاجران را دشمن بود و نرمی و وقار مؤمنان را دوست.و من به خدا سوگند خود را ملامت نمی کنم که در کار کوتاهی کرده ام یا ناتوانی نموده ام.من به جنگاوری و لشکرکشی نیک آگاهم،قدم در راه می نهم و موارد خطر را می شناسم و در فرماندهی اندیشه ام استوار و درست است.اما شما را به یاری خواندم با فریاد بلند و چون فریاد خواهان آشکارا ندا در دادم که ای مردم به فریاد رسید و شما سخن من نشنیدید و فرمان من اطاعت نکردید تا عواقب ناگوار کار نمودار گردید.از آن گونه کسانید که نه به یاری شما انتقامی توان گرفت و نه به پایمردی شما به مقصودی توان رسید.بیش از پنجاه روز است که شما را به یاری برادرانتان دعوت کرده بودم چونان اشتری که لفجهایش شکافته باشد و از خستگی بنالد،نالیدید.و به زمین چسبیدید همانند کسی که هیچ گاه آهنگ جهاد با دشمن در دل ندارد و نمی خواهد از این راه ثوابی اندوزد.تا آنگاه که از میان شما خردک سپاهی پریشانحال و ناتوان«چنانکه گویی آنان را به سوی مرگ می کشند و آنان می نگرند»نزد من آمد.مرگ بر شما باد.سپس از منبر فرود آمد و به مقام خود رفت.

گوید:علی(علیه السلام)به عبد اللّه بن عباس که والی بصره بود نامه ای چنین نوشت: