ترجمه فارسی الغارات صفحه 94

بسم اللّه الرحمن الرحیم از بندۀ خدا علی امیر المؤمنین به عبد اللّه بن عباس.سلام بر او باد و رحمت خدا.

اما بعد،مصر گشوده شد و محمد بن ابی بکر به شهادت رسید.او را اکنون در نزد خدای عز و جلّ می دانیم.بارها به مردم نامه نوشتم و در آغاز کار در مقابلشان ایستادم و آنان را پیش از آنکه جنگ درگیر شود به یاری خواندم و در نهان و آشکار فرا خواندم و بازهم و بازهم دعوت کردم.شماری از ایشان با اکراه آمدند و بعضی به دروغ اظهار بیماری کردند و جمعی هم مرا واگذاشته در خانه نشستند.از خدای تعالی می خواهم که مرا از ایشان برهاند و به زودی آسوده ام گرداند.به خدا سوگند،اگر نه این بود که آرزوی شهادت در رویارویی با دشمن دارم و دلبستگی به مرگ در عرصۀ پیکار با آنان،دلم نمی خواست حتی یک روز هم در میان این مردم می زیستم.خدا ما را و تو را به تقوای خود و هدایت خود رهنمون آید که او بر هر کاری تواناست.و السلام.

عبد اللّه بن عباس در پاسخ او نوشت:

به بنده خدا علی امیر المؤمنین(علیه السلام)،از بندۀ خدا عبد اللّه بن عباس.سلام بر تو باد،یا امیر المؤمنین و رحمت خدا و برکات او.

اما بعد،نامه ات رسید.از فتح مصر و مرگ محمد بن ابی بکر سخن گفته بودی،و از پروردگارت خواسته بودی که تو را از مردمی که گرفتار آنان شده ای برهاند و من از او می خواهم که سخن تو متعالی دارد و فرمانت بر افرازد و تو را به زودی به نیروی فرشتگان آسمان یاری رساند.بدان که خداوند کارساز توست و عزت دهندۀ توست و اجابت کنندۀ دعای توست و سرکوب کننده و خوار دارنده دشمن توست.تو را،یا امیر المؤمنین،خبر می دهم که بسا شود که مردم در آغاز در کارها درنگ کنند و کندی ولی سرانجام به نشاط آیند و نیک فعّال شوند.پس بر ایشان سخت مگیر یا امیر المؤمنین،و با آنان مدارا نمای و احسان خویش بر ایشان ارزانی دار و برایشان از خدا یاری طلب.خداوند هر گرفتاری را بسنده است.و السلام.

و ابن ابی سیف گوید:عبد اللّه بن عباس از بصره نزد علی(علیه السلام)آمد و او را در مرگ محمد بن ابی بکر رحمه اللّه تسلیت گفت.

مالک بن جون الحضرمی(1)گوید:علی(علیه السلام)می گفت:خدا محمد را رحمت کناد جوانی نوخاسته بود.من می خواستم که هاشم بن عتبه بن ابی وقاص را به مصر امارت