خلاصه عبقات الانوار: حدیث ولایت صفحه 135

ابن جریر در تهذیب الآثار و ابن اسبوع اندلسی در الشفا آن را نقل کردند».

شرح حال إبن سبع کلاعی

ابوربیع کلاعی از بزرگان حافظان ثقه است:

1_ ذهبی گوید: «کلاعی، امامِ عالم، حافظ زبر دست، محدث و بلیغ اندلس، ابو ربیع... در علم حدیث، امام و با بصیرت بود، حافظ بسیار دانا به جرح و تعدیل، و تاریخ های موالید و وفیات که در این امر، نسبت به افراد زمان خود پیشرو بود، به ویژه در حفظ نام رجالی که دورانشان گذشته بود.(1)».

2_ نیز گوید: «ابو ربیع کلاعی، سلیمان بن سالم بلنسی، حافظ بزرگ، نویسنده کتاب ها و بازمانده بزرگان اثر در اندلس...(2)»

3_ و گوید: «امام علامه، حافظ بسیار نیکو، ادیب بلیغ، استاد حدیث و بلاغت در اندلس که از بزرگان ائمه حدیث بود...(3)»

4_ یافعی گوید: «حافظ، ابوالربیع کلاعی، سلیمان بن موسی بلنسی، نویسنده کتابها و بازمانده بزرگان اثر در اندلس. ابّار گفت: به راستی بر همردیفان خویش برتر و پیشرو بود، به جرح و تعدیل و موالید و وفیات دانا بود، در دقت و ضبط مطالب همتایی نداشت...(4)»

5_ سیوطی گوید: «أبوالربیع، امام، حافظ، زبردست، محدث و دارای بلاغت در أندلس، سلیمان بن موسی... در رشته حدیث پیشوا و دارای بصیرت بود، حافظ و عارف...(5)»

6_ محمد بن یوسف شامی گوید: أبوالربیع، ثقه استوار، سلیمان بن سالم کلاعی.(6)»

7_ المقری گوید: « زد و خورد اینجه که ضمن آن حافظ أبوالربیع کلاعی کشته شد، روز پنج شنبه 20 ذیحجه سال 634 بود. .. او همواره پیشرو در صف اول در جنگ با کفار بود و به دشمن روی می آورد... حافظ حدیث، سرشناس در نقد آن، و مسلّط به نقل های آن بود، احکام اسنادهایش را ضبط کرده و رجالش را می دانست...(7)»

1- تذکره الحفاظ: 4/1417
2- العبر: 5/137.
3- سیر اعلام النبلاء: 23/134.
4- مرآه الجنان، حوادث: 634.
5- طبقات الحفّاظ: 500.
6- سبل الهدی و الرشاد _ مقدمه کتاب: 1/4.
7- نفح الطیّب: 6/236