خلاصه عبقات الانوار: حدیث ولایت صفحه 168

گفت:

ای رسول خدا، آیا نمی بینید علی چنین و چنان کرد؟ پیامبر از او روی گردانید. سپس دومی بلند شد و همان گفته را گفت، از او روی گردانید. سپس سومی ایستاد و همان گفته را گفت، از او نیز روی گردانید.

سپس چهارمی بلند شد و همانند آنان سخن گفت.

رسول خدا صلی الله علیه و سلم به سوی او رفت، در حالی که خشم در چهره اش دیده می شد و سه بار فرمود: از علی چه می خواهید؟ علی از من و من از او هستم، و او ولیّ هر مؤمن بعد از من است.

آن را ترمذی نقل کرده و گوید: نیکوی ناشناخته است.

احمد ضمن نقل آن، گوید: رسول الله به سوی چهارمی رفت در حالی که چهره اش دگرگون شده بود و فرمود: علی را رها کنید، علی از من است و من از او هستم و او ولیّ هر مؤمن بعد از من است.

نقل دیگری هم از بریده دارد و اصل حدیث در صحیح بخاری است.»(1)

دفاع قاری از عمر بن سعد

باید دانست که قاری، از متعصب بسیار مغرض نسبت به اهل بیت طاهرین است، تا آنجا که از عمربن سعد ملعون دفاع می کند و می گوید: «ابن معین درباره عمربن سعد گوید: چگونه کسی که حسین را کشت می تواند ثقه باشد؟ میرک در پاسخ گوید: خداوند رحمت کند کسی را که انصاف دهد، و شگفتی از کسانی است که حدیث او را در کتاب هایشان نقل می کنند در حالی که از وضع او اطلاع کامل دارند.

قاری در تعلیق بر این کلام گوید: شاید گفته شود:، او مباشرت به قتل حسین نکرد، و شاید حضور او در لشکر با رأی و اجتهاد بوده است و چه بسا که حالش نیکو شده و پایانش پسندیده گردیده است. و چه کسی از بروز معصیتی و لغزشی از خودش در امان مانده است؟ اگر این در باز شود، کار بر خردمندان هم مشکل می شود.»(2)

حامد حسین می افزاید: البته، آشفتگی در سخن قاری بر خواننده پوشیده نمی ماند. او در حالی که حضور ابن سعد در لشکر را با رأی و اجتهاد جایز می دارد، می گوید: «چه بسا که حالش نیکو و