خلاصه عبقات الانوار: حدیث ولایت صفحه 19

نامه ای نوشت، که ترجمه آن چنین است:

مقدمه

آنچه را که فرمانروای شما گفته است _ که جز بر مسیر دادگری گام ننهد و جز به جانب فضل میل نکند و آنگاه که کار دنیایش بسامان آمد، امر دینش را خراب نکند و رضای خداوند را هر جا بیابد، پیش افکند و در اقدام بدان درنگ و اندیشه نکند _ شنیدم. خداوند تلاش شما را به رشد رساند و کارتان را قرین تقوا سازد. شما و ما _ خداوند به صلاحمان آرد _ گروهی هستیم که خداوند دنیا را برایمان برنگزیده، بلکه ما را برای سرای دیگر به ذخیره نهاده است و ثواب آن جهان را به بهای بازگرفتن ثواب این جهان، بر ما ارزانی داشته است. او ما را بر دو دسته تقسیم کرده است:

زنده ما بر مقام شهید ما رشک می برد و بر خود نمی نگرد که چه رنج ها و دردها به او رسیده است.

امیر مؤمنان و رئیس دین _ بر او سلام باد _ فرموده است:

«محنت ها بر شیعیان ما شتابان تر از آب به سوی ناودان است.»

این نامه بنیادش بر محنت ها و رنج ها است و مخاطبان آن در طلیعه عصری سراسر فتنه، دیده به جهان گشوده اند. زندگی آنان پر از ناکامی و دل هایشان مالامال از اندوه است، روزگار بر آنان تاخت آورده و سخت گرفته، و دنیا از آنان روی گردان است.

پس اگر ما در واجبات و سنن، شیعیان امامانمان هستیم و سیرت آن بزرگواران را چه گوارا و چه ناگوار دنبال می کنیم، بجاست در مقاومت بر محنت ها و اندوه مان، راهشان را پی گیریم.

بیان ستم هایی که نسبت به آل محمد (ص) رفته است

میراث خاتونمان حضرت فاطمه _ درود خدا بر او و آلش باد _ در روز سقیفه غصب شد. و امیرالمؤمنین (ع) از خلافت به دور افتاد امام حسن (ع) نهانی مسموم شد و برادرش امام حسین (ع) آشکارا به شهادت رسید. سر زیدبن علی در میدان نبرد از تن جدا شد و پیکرش در کُناسَه به دار آویخته گردید. دو فرزند امام حسن، محمد و ابراهیم به دست عیسی بن موسی عباسی به شهادت رسیدند. موسی بن جعفر، امام کاظم (ع) در زندان به شهادت رسید و علی بن موسی، امام رضا (ع) به دست مأمون مسموم شد.