خلاصه عبقات الانوار: حدیث ولایت صفحه 270

سویش سفر کردند و عزّتی یافت که کسی در دورانش ندید، فردی خیّر، صالح و ثقه بود.»(1)

ابن جوزی - ضمن شرح حال بزرگانی که از دنیا رفتند - گوید: «حسن بن احمد بن حسن بن علی، أبوعلی حداد اصفهانی، سال 419 متولد شد. از أبونعیم و دیگران حدیث شنید. روایت و حدیث در اصفهان به او پایان یافت. در ذیحجه 515 در سن 96 سالگی درگذشت.»(2)

ذهبی گوید: «حداد: استاد، امام، حدیث خوان بسیار نیکو، محدّث، کهنسال، مُسِند دوران، أبوعلی... استاد اصفهان در همه قرائت ها و حدیث.» سپس سخن سمعانی و دیگران را آورده و گوید: «مسند دنیا ابوعلی حداد در 16 ذیحجه سال 515 در سنّ نزدیک به صد سالگی درگذشت و کنار قاضی أبواحمد عسال در اصفهان به خاک سپرده شد.»(3)

(56) روایت بغوی

ابومحمدحسین بن مسعود، ابن الفراء، متوفای سال 516، این حدیث را در کتاب مصابیح السنّه نقل کرده است.(4)

شرح حالش

بغوی از پیشوایان اهل سنت است، او را به احیاکننده سنت ستوده اند و بر کتاب ها و آثارش اعتماد کرده اند. با توصیف و ستایش نیکویی شرح حال او را آورده اند. خلاصه سخن ذهبی در شرح حال او چنین است:

«بغوی: استاد، امام، علامه، پیشوا، حافظ، شیخ الاسلام، احیاکننده سنّت، سرور، امام، علامه، پارسا، قانع، نوشته هایش را ستودند و کاملاً پذیرفتند به جهت قصد نیکو و راستی نیّتش. دانشمندان برای دستیابی به آثارش بر یکدیگر پیشی می گرفتند. در تفسیر جایگاه استواری دارد.»(5)

نیز بنگرید: تذکره الحفاظ: 4/1252؛ وفیات الأعیان: 2/136؛ طبقات الشافعیه نوشته سبکی: 7/75؛ البدایه و النهایه: 12/193؛ طبقات المفسرین: 1/157؛ الوافی بالوفیات: 13/26؛ المختصر فی أخبارالبشر: 2/240.

1- التحبیر: 1/177-192.
2- المنتظم: 1/177-192.
3- سیر أعلام النبلاء: 19/303.
4- مصابیح السنّه: 4/172 شماره 4766.
5- سیر أعلام النبلاء: 19/439.