خلاصه عبقات الانوار: حدیث ولایت صفحه 273

شرح حالش

از اساتید ابن عساکر، سلفی، سمعانی و دیگر حافظان مشهور است. همگی او را ستوده و ثقه دانسته اند، شرح حال نویسان به نوشته های آنان استشهاد کرده اند:

ابن جوزی گوید: «با قرائت استادمان أبوالفضل بن ناصر و ابوالعلاء همدانی و دیگران، از او بسیار شنیدم. ابوالعلاء می گفت: کسی از اساتید خراسان و عراق را بر او برتر نمی دانم. استادمان ابوشجاع عمربن ابی الحسن می گفت: ابوالقاسم سمرقندی استاد خراسان و عراق است». سپس خبر می دهد که رسول خدا را در خواب دید.(1)

ابن الدمیاطی گوید: «سال 469 به بغداد آمد و تا زمان مرگش در آن ساکن شد. حدیث بسیاری در آنجا شنید... و بسیار حدیث نقل کرد. او بسیار راستگو، ثقه و فاضل بود. ابن ناصر و ابن جوزی و گروهی از بزرگان، از او روایت نقل کرده اند.»

ابوطاهر سلفی گوید: «ابوالقاسم، ثقه بود، و با رجال شناسی اُنسی داشت...»(2)

سبکی گوید: «حافظ، مسند...» و در حاشیه اش به نقل از الطبقات الوسطی آمده: «سمعانی از او یاد کرده و گوید: استادی بزرگ، ثقه، حافظ، بادقّت بود. بسیاری از او آموختند و به روایت و تیزهوشی و نیکی به گوش کردن شهرت یافت.»(3)

ذهبی گوید: «ابن سمرقندی: استاد، امام، محدّث مفید، مسند...» سپس گفته هایی درباره او آورده است، از جمله: «ابن عساکر گفت: او ثقه، پرحدیث و صاحب اصول... بود.»(4)

(62) روایت ابن عربی مالکی

ابوبکر محمدبن عبداللّه اندلسی، متوفای سال 543.البته نقل های دیگر در تاریخ وفاتش آمده است.

این حدیث را در شرح الترمذی روایت کرده، و ترمذی آن را از عمران بن حصین نقل نموده است.(5)

شرح حالش

ذهبی در کتاب سیر أعلام النبلاء شرح حالش را آورده و چنین توصیفش می کند: «امام، علامه،

1- المنتظم: 18/20.
2- المستفاد من ذیل تاریخ بغداد: 85.
3- طبقات الشاقعیه الکبری: 7/46.
4- سیر أعلام النبلاء: 20/28.
5- عارضه الأحوذی فی شرح الترمذی: 7/152.