خلاصه عبقات الانوار: حدیث ولایت صفحه 275

غنیمت ها و قضاوت ها نیز کارش صحیح است».

«موفق بن سعید، از أبوعلی صفّار، از أبوسعد نصروی، از ابن زیاد، از ابن شیرویه و احمدبن ابراهیم،هر دو از اسحاق بن ابراهیم، از نضر بن شمیل، از عبدالجلیل، از عبداللّه بن بریده که در آن مجلس حضور داشت که گفت: پدرم گفت: من بیش از همه با علی دشمنی داشتم، تا آنجا که هر فردی از قریش را که دوست می داشتم فقط بر دشمنی با علی او را دوست داشتم. آن مرد بر گروهی سوارکار فرستاده شد، او را تنها بر پایه دشمنی با علی همراهی کردم، او اسیرانی به دست آورد، برای پیامبر نوشت که کسی را برای جدا کردن خمسش بفرستد. علی را به سوی ما فرستاد، در میان اسیران کنیزی از بهترین اسیران بود. هنگامی که آنها را تخمیس کرد، کنیز در خمس قرار گرفت، سپس خمس را جدا کرد، کنیز در خاندان پیامبر واقع شد، سپس در تخمیس، از آنِ آل علی شد. علی در حالی که سرش آب می چکید، نزد ما آمد. گفتیم: این چیست؟ گفت: مگر ندیدید که کنیز در خمس قرار گرفت و سپس از آنِ خاندان پیامبر و سپس از آنِ آل علی شد، پس با او همبستر شدم.

آن شخص نامه نوشت و مرا به عنوان تصدیق کننده جریان، و تصدیق کننده نوشته اش برای پیامبر در مورد گفته علی، فرستاد. من درباره هرآنچه نوشته بود، می گفتم: راست می گوید...

رسول خدا دستم را گرفت و فرمود: علی را دشمن می داری؟ گفتم: آری. فرمود: هرگز او را دشمن مدار، و اگر دوست می داشتی، بیشتر دوست بدار. سوگند به کسی که جانم در دست اوست، سهم خاندان علی در خمس برتر از یک کنیز است.

از آن پس، علی را بعد از رسول خدا بیش از همگان دوست داشتم.

عبداللّه بن بریده گفت: به خداوند سوگند، در این حدیث میان من و پیامبر کسی جز پدرم واسطه نیست.»(1)

شرح حالش

أبوالخیر طالقانی از راویان این حدیث است. گرچه در متن آن کلام پیامبر: «علِیٌّ مِنی و أنا من علی و هو ولیّکم بعدی» وجود ندارد، ولی با همین لفظها و همین سند، دیگران هم نقل کرده اند. لذا ممکن است آن را مختصر کرده یا نویسنده نسخه این جمله را انداخته باشد.

أبوالخیر، محدّثی بزرگ و فقیهی مشهور است. ذهبی در تعدادی از کتاب های خود شرح حال او را آورده است. خلاصه آنچه در کتاب سیر أعلام النبلاء آمده از این قرار است: