خلاصه عبقات الانوار: حدیث ولایت صفحه 285

ایشان سزاوارترم، هر کس من مولای او هستم، این مولای اوست. پروردگارا یاری کن هر کس او را یاری کرد، و دشمن دار هر کس که او را دشمن داشت.»

سپس فرمود: ای مردم! من بر شما پیشی می گیرم و شما در حوض بر من وارد می شوید، حوضی که عرضش بیش از فاصله چشم من تا صنعاء است. در آن به تعداد ستارگان دو جام سیمین است، از شما درباره ثقلین هنگامی که به آنجا می رسید، می پرسم. پس دقت کنید که بعد از من نسبت به آنان چگونه رفتارمی کنید. یادگار گران سنگ بزرگ تر، کتاب خداوند، وسیله ای است که یک طرفش به دست خداوند عزوجل و طرفی به دست شماهاست. پس به آن بیاویزید که گمراه نمی شوید و چایگزین نکنید، و دیگری عترتم - خانواده ام - می باشند. خداوند لطیف آگاه مرا خبر داد که این دو، از یکدیگر جدا نمی شوند تا اینکه بر حوض من وارد شوند.»(1)

شرح حالش

ابن منظور، از پیشوایان اهل سنت در حدیث، رجال و لغت است. شرح حالش را نوشته و او را مورد ستایش نیکویی قرار داده اند.

ابن حجر گوید: «عمر طولانی کرد و کهنسال شد و حدیث گفت: حدیث بسیاری از او نقل کردند. شیفته تلخیص کتاب های ادبی طولانی شده، بود. در لغت کتابی به نام لسان العرب گردآورد. به قضاوت طرابلس منصوب شد. ذهبی گفت: شیعه گری داشت، ولی رافضی نبود. در شعبان سال 711 درگذشت.»(2) ابن عماد گوید: قاضی منشی، جمال الدین، در مصر و دمشق حدیث گفت. تاریخ ابن عساکر را تلخیص کرد. نظم و نثر دارد، و شائبه تشیع در اوست.(3)

ابن شاکر گوید: «فاضل بود و تشیعی بدون رافضی بودن داشت، در مصر در زمینه انشاء خدمت کرد. سپس به قضاوت طرابلس منصوب شد، محفوظات بسیاری داشت و کتاب های بسیاری را مختصر نمود، دارای نظم و نثر است...»(4)

شرح حال او در الوافی بالوفیات، حسن المحاضره، بغیه الوعاه و کتاب های دیگر آمده است.

(71) روایت خطیب تبریزی

ولی الدین محمدبن عبداللّه عمری در سال 737 زنده بوده است.

1- مختصر تاریخ دمشق: 17/348-353.
2- الدررالکامنه: 4/262.
3- شذرات الذهب: 6/26.
4- فوات الوفیات: 4/39.