خلاصه عبقات الانوار: حدیث ولایت صفحه 292

گفتم: هرگز شما را درباره او ناراحت نمی کنم.

بزّار آن روایت کرد، و رجالش، رجال صحیح است.»(1)

«2) از وهب بن حمزه که گفت: علی را به سوی مکه همراهی کردم، از او چیزی که دوست نداشتم دیدم. گفتم: اگر بازگشتم، سوگند که شکایت تو را به رسول خدا می کنم. هنگامی که بازگشتم و رسول خدا را ملاقات کردم، گفتم: از علی چنین و چنان دیدم. فرمود: این را هرگز مگو، او بعد از من سزاوارترین مردم نسبت به شما است.

طبرانی آن را روایت کرده است و در آن دکین وجود دارد که ابن ابی حاتم او را نام برده و کسی تضعیفش نکرده است، و دیگر رجالش ثقه به شمار آمده اند.»(2)

«3) بریده ابن حصیب گفت:علی را چنان دشمن داشتم که هرگز کسی را آنچنان دشمن نمی داشتم. و مردی از قریش را دوست داشتم تنها بر پایه دشمنی او با علی رضی اللّه عنه. آن مرد به فرماندهی لشکری فرستاده شد، او را همراهی کردم فقط به جهت دشمنی او با علی رضی اللّه عنه. اسیرانی گرفتیم، آن شخص برای رسول خدا نوشت که: کسی را برای جدا کردن خمس آن برایمان بفرست. علی آمد و خُمس را جدا و تقسیم کرد. آنگاه بیرون آمد در حالی که از سرش آب می چکید. گفتیم: این چیست ای ابوالحسن؟ گفت: مگر کنیزی که میان اسیران بود، ندیدید؟ من خمس را جدا و تقسیم کردم، او در خمس قرار گرفت، سپس از آنِ خانواده پیامبر شد، سپس به خاندان علی رسید، و با او در آمیختم.

آن مرد جریان را برای پیامبر خدا نوشت. گفتم: مرا به عنوان تصدیق کننده بفرست.

نامه را در محضر پیامبر می خواندم و می گفتم راست گفت. پیامبر، دستم و نامه را گرفت و فرمود: آیا علی را دشمن می داری؟ گفتم: آری. فرمود: هرگز او را دشمن مدار، و اگر دوستش می داشتی، بیشتر دوست بدار. سوگند به کسی که جان محمد در دست اوست، پس از کلام رسول خدا، کسی از مردم را چون علی دوست نمی داشتم.

عبداللّه ابن بریده گفت: سوگند به خداوندی که جز او نیست، در این حدیث، میان من وپیامبر جز پدرم بریده کسی واسطه نیست.

هیثمی گوید: بخشی از آن در صحیح است، احمد آن را روایت کرده و رجالش رجالی صحیح هستند، غیر از عبدالجلیل بن عطیه که ثقه است و به شنیدن آن تصریح کرده است و در او سستی وجود دارد.