خلاصه عبقات الانوار: حدیث ولایت صفحه 389

مگر این که دهلوی ولایت او را نسبت به مؤمنان - به معنی محب بودن و ناصر بودن - در دوران پیامبر انکار کند و ولایت او را بر آنان به معنی امامت پس از ایشان نپذیرد، یعنی بگوید حضرت امیرالمومنین در دوران رسول پروردگار عالیمان، محب و ناصر مؤمنان نبوده است! که مادر فرزند مرده هم بر این سخن می خندد.

و چه نیکو گفته است وزیر خردمند علامه أربلی(1) - أعلی الله مقامه - که پس از نقل این حدیث و حدیث های دیگر گوید:

«و اگر شما - خداوند به لطفش مؤیدتان بدارد - به معنی این حدیث ها که با این نقل ها رسیده دقت کنید، می توانید حق را بشناسید. بنابراین کلمات پیامبر، مانند: «آیا نسبت به مؤمنان سزاوارتر از جانشان نیستم؟» و «او ولی هر مؤمن بعد از من است» و... بر امامت صراحت دارد و بر تعیین او کاملا ظهور دارد، و آن را انکار نمی کند جز کسی که بعد از ثابت شدن حق، آن را نپذیرد، یا پس از بیان صحّت مطلب، بخواهد بر آن سرپوش نهد، یا پس از گسترش پرتوهای خورشید، آن ها را بپوشاند. شاعر عرب گوید:

هیچ مطلبی در میزان فهم، صحیح نیست؛ اگر روز نیازمند دلیل شود.

و از شگفت انگیزترین و عجیب ترین مطالب گفته هایشان است که می گویند: امر پیامبر در هنگام بیماری که ابوبکر را ببرید با مردم نماز بخواند، نصّ مخفیانه ای است بر متولّی شدن امر و بر دوش گرفتن کار به وسیله او؛ با این که به فرض صحتش بر این امر دلالتی ندارد. اما هرگاه حدیثی در مورد کار علی می شنوند، آن را از منظور و مفهومش برمی گردانند و از مدلولش منصرف می کنند و دورترین احتمالش را برمی گزینند و از مفهوم صریح آن منحرف و دورش می کنند یا این که راوی آن را ضعیف می دانند، گرچه از بزرگان رجال و امانتدار خودشان در دیگر موردها باشد.

نزد ایشان، معاویه بن ابی سفیان، عمروبن عاص، مغیره بن شعبه، عمران بن حطان خارجی و دیگرانی همانندشان، از رجال حدیث بوده و روایت هایشان را در کتاب های صحیح خود ثابت و عالی می دانند و در احکام شرع و پایه های دین، به آن ها عمل می شود.

اما اگر کسی از زین العابدین علی بن حسین و از فرزندش باقر و فرزندش صادق و دیگر ائمه علیهم السلام روایت کند، روایتش را کنار می زنند و از آن اعراض می کنند، به آن گوش فرا نمی دهند و می گویند: رافضی است و بر همانند او اعتمادی نیست. تازه، اگر لطف کنند، گویند: شیعه است و ما را چه رسد به نقل آن! از روی ستیز و روی برتافتن از حق، و گرایش و میل به باطل، و پیروی از