خلاصه عبقات الانوار: حدیث ولایت صفحه 394

اگر این امر چنان باشد که شما می گوئید که پیامبر علی را برای این کار و فرمانروایی بر مردم بعد از خود برگزیده است، علی بزرگترین خطا کار و گناهکار است، چون فرمان رسول خدا را انجام نداده و عذر آورده است.

رافضی به او گفت: آیا پیامبر نفرمود: هر کس من مولای اویم، پس علی مولای اوست؟

گفت: به خداوند سوگند اگر منظور رسول خدا از این گفته، فرمان دادن و سلطنت و فرمانروایی بر مردم می بود، می بایست آن را با فصاحت می فرمود. همانگونه که در مورد نماز و زکات و حج و روزه با فصاحت فرمود، در اینجا نیز می فرمود: ای مردم او ولیّ بعد از من است، پس سخنش را بشنوید و از او اطاعت کنید.

آن را ابن سمّان در الموافقه نقل کرد».(1)

گویم:

از این سخن روشن می شود که کلام پیامبر که فرمود: «او ولیّ بعد از من است» آشکار کردن امامت و خلافت و پادشاهی است، و چنانچه رسول خدا درباره حضرت علی علیه السلام چنین بفرماید، در حقیقت به روشنی امامت بلافصل ایشان را بعد از خود، بیان کرده است، همانگونه که به روشنی درباره نماز و زکات و حج و روزه فرموده است.

بدین ترتیب آنچه را به حسن مثنی نسبت داده اند و آن را خوش داشته اند، خود دلیلی بر سخن حق است و ویرانگر آنچه بنا کرده اند، در حالی که خود متوجه نیستند.

شاید شخصی آن را انکار کند و بگوید برای آشکار کردن این مقام، می بایست این جمله همراهش باشد: «پس به او گوش فرا دهید و فرمانبری کنید» و در غیر این صورت، جمله اول: «او ولیّ بعد از من است»، به تنهایی نصّ بر امامت و خلافت نیست.

در پاسخ به او گوییم: مطلب چنین نیست، چون نزد زبان شناسان، واضح و روشن است که جمله «به او گوش فرا دهید و فرمانبری کنید» شاخه ای از زیرمجموعه این جمله است که: «او ولیّ بعد از من است». جمله اول همان اصل مطلب است که بر امامت صراحت دارد، وگرنه منظور را نمی رساند، بلکه بیهوده می بود، چون حسن مثنّی در مقام بیان سخن صریح در امامتِ نصّ بر