خلاصه عبقات الانوار: حدیث ولایت صفحه 396

(10) استدلال به کلام حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام

حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام در خطبه ای پیرامون فضائل حضرت امیرالمؤمنین علی علیه السلام فرموده اند:

«جدّم رسول خدا هنگامی که درباره دختر عمویش حمزه میان برادرش جعفر و غلامش زیدبن حارثه قضاوت کرد، فرمود: اما تو، ای علی! از من هستی و من از تو هستم، و تویی ولیّ هر مؤمن بعد از من. بدین ترتیب همواره پدرم با جانش از جدم محافظت می کرد. و در هر جایگاهی جدّم پیامبر او را پیش می انداخت و در هر مشکل و گرفتاری او را می فرستاد، به جهت اطمینان به ایشان و آسودگی خاطر که نسبت به او داشت.»(1)

چرا پیامبر در هر جایگاهی امیرالمؤمنین علیه السلام را مقدّم می داشت و برای هر مشکل و گرفتاری به جهت اطمینان به او و آسودگی خاطر، او را می فرستاد؟ این کار، دلیلی روشن و برهانی آشکار است که برتری امام علیه السلام بر تمامی افراد غیر او را می رساند. و حضرت امام حسن علیه السلام در گفتارش این جایگاه والا را نشان داده و کلام پیامبر را نقل کرد که: «تو ای علی از من هستی و من از تو هستم و تویی ولیّ هر مؤمن بعد از من». از این گفتار روشن می شود که پیامبر به او فرمودند: «تو ولی هر مؤمن بعد از من هستی»، و این تنها بدان معناست که او را به عنوان ولیّ امر بعد از خویش معین کرده اند، زیرا ولیّ هر مؤمن بعد از ایشان بودن، علت تفویض کارهای بسیار بزرگ به او و مقدم داشتن او در مشکلات سنگین است.

با این بیان، تردیدی نمی ماند که ولایت در این حدیث، به معنی اولویت در تصرف است که همان امامت کبری و ولایت عظمی است.

(11) حدیث منا شده (سوگند دادن) در مسجد مدینه

با اسناد، از سلیم بن قیس هلالی است که گفت:

«در دوران خلافت عثمان، علی را در مسجد مدینه دیدم، در حالی که گروهی از مهاجران و انصار مشغول مذاکره فضیلت های خود بودند و علی ساکت نشسته بود. گفتند: ای ابا الحسن حرف بزن. فرمود: ای گروه قریش و انصار! از شما می پرسم: آیا خداوند این برتری را به شما عطا فرموده