خلاصه عبقات الانوار: حدیث ولایت صفحه 407

در فقه، تفسیر ،حدیث، اصول و دانش های دیگر پیشوایی بود. در نوشته هایش زبانی پاکیزه داشت، و به شدت از منقولها دوری می جست. از کسی نقلی نمی آورد جز این که آن مطلب را در سخن او ملاحظه کند، و اگر در آن نمی یافت تعبیرش چنین بود: و از فلانی این چنین رسیده است. درباره رتبه های ترجیح نیز به شدت پرهیز داشت.»(1)

شرح حالش در این کتاب ها نیز آمده است: سیر أعلام النبلاء: 22/252؛ فوات الوفیات: 2/7؛ طبقات الشافعیه از سبکی: 8/281؛ تهذیب الاسماء و اللغات: 2/264؛ النجوم الزاهره: 6/266؛ شذرات الذهب: 5/108.

(16) در تفسیر اهل البیت علیهم السلام کلمه «اولیاء» به معنی «ائمه» است.

این مطلب در خطبه ای از حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام آمده است که امامان طاهر از اهل بیت علیهم السلام آن را روایت کرده اند و علامه قندوزی آن را نقل کرده و گوید:

«در تفسیر منسوب به ائمه از اهل بیت پاک نهاد - رضی الله عنهم - از جعفر صادق، از پدرش از جدش آمده است: حسن بن امیرالمؤمنین علی - سلام الله علیهم - بر منبر خطبه ای خواند و گفت:

خداوند عز و جل، از روی منت و رحمتش، هنگامی که فرائض را بر شما واجب فرموده، آن ها را از روی نیازمندی خود واجب نفرمود، بلکه از روی رحمتش چنان کرد. پروردگاری جز او نیست، می خواهد ناپاک را از پاک جدا کند، آنچه را در سینه هایتان است بیازماید و آنچه را در دلهایتان است پاک کند، و به سوی رحمتش از یکدیگر پیشی گیرید، و جایگاه هایتان در بهشت برتری یابد. پس حج و عمره و اقامه نماز و پرداخت زکات و روزه و ولایت نسبت به ما اهل بیت را بر شما واجب فرمود. این را برایتان دری قرار داد تا با آن، درهای واجبات را بگشایید، و کلیدی باشد به سوی او.

اگر محمد و جانشینانش نبودند، سرگشته و حیران بودید و امری از واجبات را نمی دانستید. آیا جز از درش به خانه ای وارد می شوید؟

حال که با اقامه اولیا بعد از پیامبرتان بر شما منت نهاد، قرمود: «الیوم اکملت لکم دینکم و