خلاصه عبقات الانوار: حدیث ولایت صفحه 408

أتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام دیناً». پس برای اولیایش حقوقی بر شما واجب فرمود و فرمانتان داد که آن را ادا کنید تا آنچه در اختیار شما است از همسران و اموال و خوردنی ها و نوشیدنی ها، حلال گردد و بدینگونه برکت افزون شدن و ثروت را به شما بشناساند، و بداند کدام یک از شما در نهانی او را اطاعت می کنید.

سپس خداوند عزوجل فرمود: «قل لا أسالکم علیه اجراً الا الموده فی القربی». و بدانید کسی که نسبت به دوستی ما بخل ورزد، تنها به خودش بخل می ورزد. خداوند، بی نیاز است و شما نیازمند به او هستید.

اینک بعد از این به آنچه خواهید، عمل کنید! خداوند و پیامبرش و مؤمنان عمل شما را می بینند، سپس به جهان غیب و شهود باز می گردید و به آنچه عمل می کردید آگاهتان می کند. و عاقبت از آنِ پرهیزکاران است و دشمنی جز بر ستمکاران نیست. شنیدم جدم می فرمود: من از نور خداوند خلق شدم، و اهل بیتم از نور من آفریده شدند و دوستدارانشان از نور آنان خلق شدند، و دیگر مردم در دوزخند.»(1)

گویم:

تردیدی نیست که مراد از «برپاداشتن اولیا پس از پیامبر» همان نصب امامان است و بر این مطلب با استشهاد به آیه مبارک «الیوم أکملت لکم دینکم...» تاکید می کند که در روز غدیر خم نازل شده است.

بنابراین مراد از ولی، همان امام است، چه در حدیث یاد شده و چه در حدیث ولایت که موضوع بحث ما است. چون بخشی از حدیث بخش دیگری از آن را تفسیر می کند.

همانگونه که بعضی از دانشمندان مانند حافظ در شرح بخاری و دیگر بزرگان به صراحت گفته اند.

(17) اختصاص یافتن لفظ ولیّ و مقام ولایت به جانشینان پیامبرمان

که دوازده نفرند

این مطلب را شیخ الشیوخ سعدالدین حموی آشکارا گفته و شیخ عزیز بن محمد نسفی(2) در کتابش