خلاصه عبقات الانوار: حدیث ولایت صفحه 88

6_ سبکی: «امام با جلالت، مجتهد مطلق، ابوجعفر طبری، از اهل طبرستان، یکی از ائمه دنیا در دانش و دین... خطیب گفت ابن جریر یکی از پیشوایان به گفته و نظر او حکم می شود...

و آورده است که ابوالعباس ابن شریح می گفته: محمدبن جریر طبری فقیه جهان است... حسنک بن علی نیشابوری گفت: نخستین چیزی که ابن خزیمه از من پرسید، گفت: درباره محمدبن جریر نوشتی؟ گفتم: نه. گفت: چرا؟ گفتم: چون او ظاهر نمی شد و حنبلی ها از وارد شدن بر او جلوگیری می کردند. گفت: کار بسیار بدی کردی. کاش از هر کسی که نوشتی و از او شنیدی، نمی نوشتی!

گفتم: نمایان نشدنش برخاسته از این نبود که جلوگیری می شد...

فرغانی گفت: محمدبن جریر از کسانی بود که درباره خداوند، ملامت هیچ ملامت کننده ای را نمی پذیرفت، با وجود اذیت و ناروایی های بسیاری که از افراد نادان، حسود و ملحد به او می رسید. دین داران و اهل علم، دانش، پارسایی در دنیا و دوری از آن را انکار نمی کنند. و به سهم اندکی که پدرش در طبرستان بجا گذاشته و به او می رسید، بسنده می کرد.... ابن کامل گفت: بعدازظهرِ دو روز مانده از شوال سال 310 درگذشت...»(1)

به همین گونه دیگران شرح حالش را آورده اند. و او را به همین توصیف های با جلالت توصیف کرده اند و سخنان بزرگان و پیشوایان مشهور را درباره او نقل کرده اند...

بنگرید به کتاب های روضه المناظر و تتمه المختصر حوادث سال 310، طبقات الحفاظ، طبقات المفسرین، شرح کنندگان حدیث، مانند مناوی و زرگانی و خفاجی در شرح فیض القدیر، شرح المواهب اللدنیه و نسیم الریاض و... .

(9) روایت خیثمه بن سلیمان

حافظ بزرگ ابوالحسن خیثمه بن سلیمان أطرابلسی در شرح حال امیرالمؤمنین علیه السلام در کتابش (فضائل الصحابه) آن را چنین روایت کرده است:

«احمد از حازم، از عبیده بن موسی، از یوسف بن صهیب، از دکین، از وهیب بن حمزه از برید که گفت: از مدینه تا مکه با علی سفر کردم. از او خشونتی دیدم. گفتم اگر بازگشتم و رسول خدا را ملاقات کردم، حتما او را دشنام می دهم.

علی را یاد کردم و او را ناسزا گفتم. رسول خدا به من گفت: هرگز چیزی به علی نگو، علی ولیّ