خلاصه عبقات الانوار: حدیث ولایت صفحه 98

است، شما را به گواهی دادن به (لا اله الا الله) و به خداوند و به کتابش می خوانم. آنان برگشتند و پراکنده شدند. سپس برای بار دوم به همان گونه آنان را فراخواند و ابولهب مانند همان سخن را تکرار کرد. آنان را خواند و مانند نخستین بار عمل کردند. سپس - در حالی که دستش را دراز کرد - به آنان فرمود: چه کسی با من بیعت می کند تا این که برادرم و دوستم و بعد از من ولیّ شما باشد؟ من دستم را دراز کردم و گفتم: من با شما بیعت می کنم. در حالی که آن روز کوچکترینِ قوم با شکمی بزرگ بودم، با من بر آن امر بیعت کرد. و آن غذا را من درست کردم».

شرح حال ابن مردویه

شرح حال و ستایش عظیم او را در کتاب های زیر می یابید:

تذکره الحفاظ: 3/1050؛ الوافی بالوفیات: 8/201؛ النجوم الزاهره 4/245؛ تاریخ اصبهان: 1/168؛ طبقات المفسرین 1/93؛ طبقات الحفاظ: 412؛ و کتاب های دیگر.

این خلاصه ای است از آنچه در کتاب سیر اعلام النبلاء 17/308 آمده است:

«ابن مردویه، حافظ بزرگوار، علامه محدث اصفهان. ابوبکر بن ابی علی گفت: او بزرگتر از آن است که به برتری، دانش و سیره اش راهنمایی کنیم. حدیث او به فزونی و ثقه بودن، مشهورتر از آن است که توصیف شود. خداوند او را پایدار بدارد و به خوبی هایش بهره مند سازد. أبوموسی گفت: شنیدم امام اسماعیل می گفت: اگر ابن مردویه خراسانی بود، آوازه اش از حاکم بیشتر می بود.

از تک تازان حدیث فهیم بیدار و با دقت بود و بسیار بسیار حدیث می دانست و هر کس در نوشته هایش بنگرد، جایگاه او را در حفظ می یابد».

(14) روایت أبونعیم اصفهانی

حافظ ابونعیم اصفهانی این حدیث را در کتابش (فضائل الصحابه) آورده چنانکه چند تن روایت کرده اند. وصابی یمنی از عمران بن حصین روایت کرده که رسول خدا می فرمود: علی از من است و من از او هستم و او ولیّ هر مؤمن بعد از من است.

ابوداود طیالسی در مسندش، حسن بن سفیان در فوائدش، و أبونعیم در فضائل الصحابه آن را نقل کرده اند.»(1)