خوارج از دیدگاه نهج‌البلاغه‌ صفحه 120

جوي آب آوردند و همانند گوسفندي سرش را بريدند و سپس همسر باردارش را كشتند و به اين اكتفا نكرده، شكم او را پاره كرده و فرزند بي‌گناهش را بيرون آورده ذبح كردند.

قتل «عبدالله» به قدري ناجوانمردانه و تكان‌دهنده بود كه حتي مورد اعتراض مسيحي بيگانه از اسلام قرار گرفت. اين مسيحي كه يك باغبان بود پس از ديدن اين جريان، از ترس خرماي درختش را به آنها تعارف كرد و بخشيد. اما آنها گفتند ما هرگز بدون پرداخت قيمت آن دست به نخل شما نمي‌زنيم. مسيحي كه سخت در شگفت بود بي‌اختيار فرياد زد، شگفتا شما دستتان را تا مرفق به خون بي‌گناهي چون «عبدالله» آلوده مي‌سازيد و از خوردن خرمائي بدون پرداخت قيمت امتناع مي‌ورزيد.

خون «عبدالله» آنقدر بر «علي» كه پشتوانه مظلومان و ياور مجاهدين راه خدا بود گران آمده بود، كه در اولين ملاقات با خوارج در روز جنگ از آنان خواست تا بي‌درنگ قاتل «عبدالله» را تسليم كنند. آنها يك مرتبه فرياد زدند كه ما همگي قاتل او هستيم حضرت براي دفاع از مظلومي كه خونش بر زمين مي‌جوشيد و جوياي انتقام بود فرمود:

والله لواقر اهل الدنيا كلهم بقتله هكذا و انا اقدر علي قتلهم به لقتلتهم. [86].

به خدا سوگند اگر تمام مردم روي زمين اقرار كنند كه ريختن خون عبدالله شريك بوده‌ايم و من توانائي انتقام داشته باشم همه آنها را خواهيم كشت.

اين سخن علي كنايه است از شدت توجه و اهتمام او بر اجراء عدالت و خونخواهي از بي‌گناهان و مظلومان.

هشداري بزرگ

و چون «خوارج» به اميرمومنان «علي» و تمام مسلمانان طرفدار او ناجوانمردانه با كمال وقاحت نسبت كفر مي‌دادند و بر آن سخت ايستادگي مي‌كردند، حضرتش به خاطر آگاهي و بيداري آنان از اين خطاي بزرگ لازم