الجمل و النصره لسید العترة یا نبرد جمل صفحه 102

محمد از حسن بن عبد الله از قول عبید الله بن عباس نقل می‌کند که عکرمه می‌گفته است، به روزگار خلافت عمر بن خطاب میان علی (ع) و عثمان بگومگویی صورت گرفت؛ عثمان به او گفت درباره من چه می‌گویی، گناه من چیست؟ به خدا سوگند! قریش شما را دوست نمی‌دارند و چگونه ممکن است شما را دوست بدارند و حال آنکه در جنگ بدر هفتاد مرد از ایشان را کشتید که همچون گوشواره‌های زرین بودند.

-1

علی (ع) عثمان را نصیحت می‌کند

(2) مدائنی از علی بن صالح نقل می‌کند که ابن دأب «1» می‌گفته است، چون مردم بر کارهای عثمان اموری را عیب شمردند و زشت دانستند، با علی (ع) گفتگو کردند.

علی پیش عثمان رفت و گفت: مردم پشت سر من قرار دارند و با من در مورد تو گفتگو کرده‌اند و به خدا سوگند! من نمی‌دانم به تو چه بگویم؟ و خیال نمی‌کنم چیزی را بدانم که تو ندانی و گمان نمی‌کنم که لازم باشد تو را به چیزی راهنمایی کنم. زیرا هر چه ما می‌دانیم، تو هم می‌دانی. ما از تو بر چیزی پیشی نگرفته‌ایم که بخواهیم به تو از آن خبر دهیم و اموری را در خلوت نشنیده‌ایم که اکنون لازم باشد به تو ابلاغ کنیم. تو خود آنچه ما دیده و شنیده‌ایم، دیده و شنیده‌ای و همانگونه که ما با پیامبر مصاحبت داشته‌ایم، مصاحبت داشته‌ای و پسر ابی قحافه و پسر خطاب به انجام کار نیک و خیر سزاوارتر و شایسته‌تر از تو نبوده‌اند و حال آنکه تو به پیامبر (ص) نزدیکتری و به افتخار دامادی پیامبر رسیده‌ای که آن دو نرسیده‌اند و آن دو در چیزی از این امور بر تو پیشی نگرفته‌اند و به خدا سوگند! تو نمی‌خواهی از کوری به بینایی و از نادانی به دانش بگروی. خدا را! خدا را! درباره خودت بپرهیز و همانا راه راست روشن و آشکار است و لواهای دین برپاست. ای عثمان! تو می‌دانی که بهتر و برتر بندگان خدا در پیشگاه خدا امام دادگری است که خود هدایت شده باشد و دیگران را هدایت کند و سنت معلوم را برپا دارد و بدعت متروک را رها کند، به خدا سوگند، که هر دو آشکار و روشن است. برای سنن پسندیده نشانه‌هایی برپاست و نشانه‌های بدعتها هم روشن است. و بدترین مردم در پیشگاه خداوند امام

______________________________
(1) ابو الولید عیسی بن یزید از ادبا و تاریخدانان قرن دوم هجری و ندیم موسی الهادی خلیفه عباسی است؛ او به سال 171 ه ق در گذشته است. رجوع کنید به محدث قمی، الکنی و الالقاب؛ ج 1، ص 271. م