الجمل و النصره لسید العترة یا نبرد جمل صفحه 114

می‌گوید: نماز جمعه و عید فطر و قربان را کسی که بر مردم چیره شده باشد می‌تواند اقامه کند و چون مردم عراق منکر صحت چنین نمازی بودند و می‌گفتند، نماز جمعه و دو عید [فطر و قربان] پشت سر کسی که بر مردم چیره شده باشد صحیح نیست، (به نقل ربیع و مزنی) چون از شافعی این مسأله را پرسیدند، گفت: مانعی ندارد و می‌توان نماز جمعه و دو عید را پشت سر کسی که فرمان می‌دهد اقامه کرد.

و بدرستی که علی با مردم نماز گزارد در حالی که عثمان در محاصره بود.

نماز کار پسندیده‌ای است، هرگاه نماز می‌گزارند با آنان نماز بگزارید. پس طرفداران عثمان گمان کرده‌اند که علی متهم در خون عثمان است به خاطر نمازی که روز عید قربان بدون اجازه او با مردم گزارده است. و شافعی مدعی است که علی (ع) می‌بایست چنین کند، و هیچ کس از طرفداران عثمان، طلحه را به واسطه نمازش با مردم، در روز جمعه و درحالی‌که عثمان در محاصره بود، متهم در خون او نکرده است و نسبت غلبه یافتن بر مردم- با نماز گزاردن- را به او نداده‌اند و او را از خون عثمان مبرا می‌دارند و حال آنکه او محاصره عثمان را به عهده داشت تا اینکه کشته شد.

و این کار را در مخالفت و جنگ با امیر المؤمنین علی (ع) بهانه قرار می‌دهند و به ظاهر خون عثمان را از او مطالبه می‌کنند. بدرستی که عقل این قوم ضعیف و اندیشه‌شان سخیف است که چنین شبهه‌ای ایراد می‌کنند.

دیگر مسائلی که متعلق به این گروه است، و به وسیله آن مدعی دخیل بودن علی (ع) در خون عثمان می‌شوند- غیر از آنچه آوردیم و شمردیم- ماندن او در مدینه است؛ و می‌گویند اسامة بن زید به علی (ع) گفت از مدینه بیرون برود. در این مورد ابو حذیفه قرشی از قول رجال خود نقل می‌کند که می‌گفته‌اند، اسامة بن زید به علی (ع) گفت: ای ابو الحسن! به خدا سوگند که تو در نظر من از چشم و گوشم