الجمل و النصره لسید العترة یا نبرد جمل صفحه 136

سپس همراه هفتصد تن از مهاجران و انصار بیرون آمد. تمام بن عباس را بر مدینه گماشت و قثم پسر دیگر عباس را به مکه روانه کرد. امیر المؤمنین همین که تصمیم گرفت در تعقیب آن قوم بر آید، سوار بر شتری سرخ موی شد و کسی که میان مردم رجز می‌خواند، این چنین می‌گفت:

«ای پرستوها! حرکت کنید و شتابان بروید تا به طلحه و زبیر برسید. آنان بدی را به خود جلب کردند و از نیکی دوری جستند. پروردگارا! فردای رستاخیز آنان را به دوزخ در آور.» «1» علی (ع) شتابان به راه خود ادامه داد تا به ربذه «2» رسید و دید آن قوم از آنجا رفته‌اند. اندکی در ربذه توقف کرد و به جانب بصره حرکت کرد، در حالی که انصار و مهاجران اطراف او را گرفته بودند و در چپ و راست آن حضرت در حال حرکت بودند و هر کس خبر حرکت ایشان را شنیده بود آمده بود.

و همچنان به تعقیب آن قوم پرداخت تا آنکه به ذو قار «3» رسید و آنجا فرود آمد.

-2

نامه علی (ع) به ابو موسی اشعری‌

(3) امیر المؤمنین در این هنگام هاشم بن عتبه را- که به مرقال معروف بود- «4»
______________________________
(1) این رجز، در تاریخ طبری؛ ج 5، ص 186 و در ترجمه آن؛ ص 2396، با اندک اختلاف لفظی آمده است. م
(2) ربذه: اصلا به معنی سختی و گرفتاری است و نام جائی در سه میلی مدینه در راه مکه است، که فقط به جهت تبعید ابو ذر به وسیله عثمان به آنجا، شهرت یافته است. رجوع کنید به یاقوت حموی، معجم البلدان؛ ج 4، ص 222. م
(3) نام آبی نزدیک کوفه است. م
(4) هاشم برادرزاده سعد بن ابی وقاص و از اصحاب محترم و سخنور پیامبر است، در جنگ یرموک یک چشم خود را از دست داد و به «اعور» معروف شد. از سرداران لشکر علی (ع) در جنگ صفین است و در همان جنگ کشته شد. رجوع کنید به زرکلی، الاعلام؛ ج 9، ص 48. م