الجمل و النصره لسید العترة یا نبرد جمل صفحه 137

فرا خواند و او را همراه نامه‌ای پیش ابو موسی اشعری- که قبلا هم از سوی عثمان حاکم کوفه بود- فرستاد و دستور دادنامه را به ابو موسی برساند و در آن نامه از وی خواسته بود تا مردم را همراه هاشم به جهاد فرستد. مضمون آن نامه چنین بود: (1) «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ*. از علی امیر مؤمنان به عبد اللّه بن قیس. اما بعد، من هاشم بن عتبه مرقال را پیش تو فرستادم تا مسلمانانی را که آنجایند همراه او گسیل داری تا به جنگ مردمی بروند که بیعت مرا شکسته‌اند و شیعیان مرا کشته‌اند و میان این امت بدعتی بزرگ پدید آورده‌اند. همین که او با این نامه پیش تو رسید، مردم را همراه او اعزام کن و او را معطل مکن و من تو را در امارت شهری که هستی باقی نگذارده‌ام مگر اینکه از یاران و مددکاران من در این موضوع باشی. و السلام».

هاشم مرقال، آن نامه را برای ابو موسی اشعری برد و نامه را برای او خواند و گفت: چه می‌کنی؟ ابو السائب به ابو موسی گفت: از آنچه در نامه برای تو نوشته شده است پیروی کن. ابو موسی نپذیرفت و آن نامه را از میان برد و هاشم را بیم داد و تهدید به زندان نمود. سائب بن مالک می‌گوید: من پیش هاشم مرقال رفتم و موضوع را به او گفتم و او برای امیر المؤمنین علی (ع) چنین نوشت:

«اما بعد، ای امیر المؤمنین! من نامه‌ات را برای مردی ستیزه‌جو و سر از فرمان کشیده که از خویشاوندی دور و ستیز و دغل از او آشکار است آوردم. اکنون این نامه را همراه محل بن خلیفه طایی که از پیروان و یاران توست به حضورت فرستادم. او از آنچه که اینجا می‌گذرد آگاه است، آنچه می‌خواهی از او بپرس و سپس عقیده خویش را برای من بنویس که از آن پیروی کنم. و السلام.» «1»

چون این نامه به علی (ع) رسید و آن را خواند، پسر خود حسن بن علی، عمار بن یاسر و قیس بن سعد بن عباده را فرا خواند و آنان را پیش ابو موسی اشعری روانه کرد و همراه آنان نامه‌ای به این مضمون مرقوم داشت:

«از بنده خدا امیر المؤمنین به عبد اللّه بن قیس. اما بعد، ای پسر جولاهک! [شخص فرومایه] به خدا سوگند چنین می‌پنداشتم که از این کار که خدا تو را شایسته