الجمل و النصره لسید العترة یا نبرد جمل صفحه 221

نسبت به توبه طلحه می‌باشد.

-1

کشته شدن زبیر بن عوام‌

(2) مفضل بن فضاله از سوید بن هادی، از محمد بن ابراهیم نقل می‌کند که می‌گفته است. زبیر بن عوام در حالی که سوار بر اسب خود- به نام ذو الجمار- بود، گریخت و به منطقه سفوان «1» رسید. آنجا به عبد الله بن سعید مجاشعی و ابن مطرح سعدی برخورد، آن دو به او گفتند ای حواری رسول خدا! تو در پناه ما خواهی بود «2» و هیچ کس به تو دسترسی پیدا نخواهد کرد. زبیر همراه آن دو حرکت کرد و در همان حال که با آن دو می‌رفت، مردی خود را به احنف بن قیس رساند و گفت می‌خواهم رازی را به تو بگویم. احنف گفت: جلو بیا و آن مرد نزدیک آمد و گفت زبیر گریخته است و من خودم او را دیدم که همراه مردی از خاندان مجاشع و مردی از خاندان منقر می‌رفت و گمان می‌کنم می‌خواهد خود را به مدینه برساند. احنف صدای خود را بلند کرد و گفت چه کنم؟ زبیر میان مسلمانان فتنه را برپا کرد و همین که شروع به کشتن یکدیگر کردند حالا او می‌خواهد خود را سلامت به مدینه رساند! ابن جرموز این سخن را شنید و همراه مرد دیگری بنام فضالة بن مجالس از جای برخاست. آن دو دانستند که احنف از این روی صدای خود را بلند کرد که خوش نمی‌دارد زبیر جان سالم بدر برد و ترجیح می‌دهد که کشته شود و هر دو به تعقیب زبیر پرداختند.

همین که همراهان زبیر آن دو را دیدند، به زبیر گفتند این ابن جرموز است و ما از او بر تو می‌ترسیم. زبیر گفت: مترسید من خود ابن جرموز را مواظبم و شر او را از شما کفایت می‌کنم و شما دو نفر مواظب فضاله باشید و شر او را کفایت کنید.

در همین هنگام ابن جرموز به زبیر حمله کرد و زبیر هم به سوی او حمله آورد. ابن جرموز گفت: ای فضاله! مرا یاری کن وگرنه زبیر مرا خواهد کشت. فضاله به یاری او شتافت و ابن جرموز زبیر را کشت و سرش را جدا کرد و ابتدا پیش احنف بن قیس و سپس به لشکرگاه امیر المؤمنین علی (ع) آورد. لشکریان همین که او را دیدند، چون

______________________________
(1) سفوان در یک میلی بصره و از مناطق پرآب و درخت است. رجوع کنید به یاقوت- حموی، معجم البلدان؛ ج 5، ص 90. م
(2) برای اطلاع بیشتر در مورد اینکه زبیر را حواری پیامبر می‌دانسته‌اند، رجوع کنید به ابن سعد، طبقات؛ ج 3، ص 73، که فصلی خاص در این باره آورده است. م