الجمل و النصره لسید العترة یا نبرد جمل صفحه 237

کردند نزدیکتری. حجاج بن عزمه انصاری در این باره اشعاری سروده است که چون موضوعات آن را به تفصیل گفتیم ما را از آوردن آن ابیات بی‌نیاز ساخت.

افسوس بر شما گروه قریش! به چه جرمی با من جنگ کردید؟ آیا میان شما به غیر عدل حکمی کردم؟ یا میان شما مالی را نابرابر بخش کردم؟ یا کسی را بر شما برگزیدم و برتری دادم؟ یا از پیامبر (ص) دور بودم؟ یا در راه اسلام کم و اندک متحمل رنج شده بودم؟ گفتند: ای امیر المؤمنین! ما همچون برادران یوسفیم، از ما درگذر و برای ما استغفار کن! به یکی از ایشان نگریست و پرسید: تو کیستی؟ گفت: مساحق، پسر مخرمه‌ام و معترف به گناه و مقر به لغزش، و از گناه خویش توبه کردم. علی (ع) فرمود:

از شما در گذشتم و همه‌تان را بخشیدم و به خدا سوگند هر چند میان شما کسی است که اگر با کف دست خویش با من بیعت کند آن را با کفل خویش در هم می‌شکند.

مروان بن حکم در حالی که به مردی دیگر تکیه داده بود پیش آمد. علی (ع) پرسید تو را چه می‌شود آیا زخمی هستی؟ گفت: آری، ای امیر المؤمنین! و مرگ خود را در همین زخم می‌بینم. علی (ع) لبخند زد و گفت: نه، به خدا سوگند که از این زخم بر تو باکی نیست و بزودی این امت از تو و فرزندانت روزی سرخ [خون‌آلود] خواهند دید. مروان بیعت کرد و برگشت.

سپس عبد الرحمن بن حارث بن هشام جلو آمد و چون چشم علی (ع) به او افتاد، فرمود: به خدا سوگند اگر چه تو و خانواده‌ات اهل صلح بوده‌اید و هر چند توانگرید، [در عین حال] از شما هم در می‌گذرم و بر من بسیار سنگین آمد که شما را همراه این قوم دیدم و دوست می‌داشتم این اتفاق بر شما واقع نمی‌شد. عبد الرحمن گفت: و کار چنان شد که نمی‌بایست شود، و بیعت کرد و برگشت.

-2

فرستادن عایشه به مدینه‌