الجمل و النصره لسید العترة یا نبرد جمل صفحه 53

رضوان بودند و همراه آن حضرت در جنگهایش شرکت کردند و جان خود را در یاری دادن او نثار کردند و در صفحات گذشته نام گروهی از ایشان را بر شمردیم- بیعت کردند، بنابراین ادعای اکراه و اجبار در بیعت با امیر المؤمنین (ع) که مخالفان طرح می‌کنند و نقل اخبار شواذ (کم و اندک) باطل است و اخبار بسیاری خلاف این ادعا را ثابت می‌کند.

-1

انکار گروهی، بیعت أبو بکر را

(2) علاوه بر مطالب فوق در پاسخ کسی که می‌گوید: مجبور کردن تنی چند به بیعت با امیر المؤمنین علی (ع) را موجب نادرستی بیعت می‌دانم، می‌گوییم: اخبار متواتر و بسیاری رسیده است که گروهی را با اجبار وادار به بیعت با ابو بکر و عمر و عثمان کرده‌اند، بنابراین ناچار باید معتقد باشی که خلافت و رهبری آنان هم فاسد است و در غیر این صورت نزد افراد عاقل متهم به نقیض گویی خواهی شد. مگر نمی‌بینی و نمی‌دانی که از اخبار رایج و منتشر- که در آن تردید نیست- مخالفت انصار در بیعت کردن با أبو بکر است؟ و انصار مردم را به بیعت با سعد بن عباده فرا خواندند، و گفتند بیعت با کس دیگر را نمی‌پذیریم و نزدیک بود کار از دست قریش بیرون کشیده شود و انصار شروع به کار کردند ولی میان خودشان اختلاف پدید آمد و سرانجام بشیر بن سعد کار انصار را به تباهی کشاند و به سبب حسدی که به پسر عموی خود سعد بن عباده برد- و گمان می‌کرد که اگر او رئیس شود اطاعت از او دشوار خواهد بود و نباید سعد بن عباده بر او مقدم شود- با أبو بکر بیعت کرد، و فتنه در گرفت و شمشیرها از نیام بیرون کشیده شد و عمر بن خطاب آهنگ کشتن سعد بن عباده را کرد و مردم را بر آن کار تشویق می‌کرد و می‌گفت سعد بن عباده را بکشید که خدایش بکشد. و انصار بر خود ترسیدند و سعد را که به سبب ضعف بیماری قادر نبود از جای خویش برخیزد با خود از محل سقیفه بیرون بردند و اهل بیت و خویشاوندان سعد پیش او جمع شدند «1»
______________________________
(1) برای اطلاع بیشتر از چگونگی بیعت با أبو بکر در منابع کهن و مقدم بر عصر شیخ مفید (رض)، و صحت آنچه در این متن آمده است، رجوع کنید به ابن سعد، طبقات؛ ج 3، بخش اول، ص 129 و ج 3، بخش دوم، ص 144 و تاریخ طبری، ترجمه ابو القاسم پاینده؛ ص 1349- 1345 و مروج الذهب، چاپ باربیه دومینار؛ ج 4، ص 189 و مقدسی، البدء و التاریخ، چاپ کلمان هوار، پاریس، 1916 م؛ ج 5، ص 65 و جوهری، السقیفة و فدک؛ ص 59- 48. م