الجمل و النصره لسید العترة یا نبرد جمل صفحه 54

و حال آنکه بیعت با أبو بکر را خوش نمی‌داشتند و چون بیعت با او تمام شده بود، وعده دادند که با آن مخالفت خواهند کرد.

(1) همچنین، اخبار بسیاری رسیده است که زبیر بن عوام با بیعت أبو بکر به شدت مخالفت کرده و با شمشیر کشیده برای درگیری بیرون آمده است و قوم بر او حمله برده و شمشیرش را گرفته‌اند و به سنگها زده و شکسته‌اند و سپس او را در حالی که بسته بودند پیش أبو بکر آوردند و با اکراه و زور وادار به بیعت کردند. «1» و چون سلمان- رضی اللّه عنه- آمد، نخست به زبان فارسی چیزی گفت و سپس به زبان عربی اعتراض کرد. همچنین عباس بن عبد المطلب عموی پیامبر (ص) به اینکه خلافت از دست بنی هاشم بیرون رفت و آنان با دیگری بیعت کردند اعتراض کرد و امیر المؤمنین علی (ع) را فرا خواند تا دست دراز کرده و با او بیعت کند، و گفت: ای برادرزاده! دست فراز آر تا با تو بیعت کنم، تا مردم بگویند عموی پیامبر با پسر عموی پیامبر بیعت کرد و دیگر حتی دو تن هم نتوانند با تو مخالفت کنند؛ و سخن ابو سفیان بن حرب هم که به آواز بلند چنین اظهار داشت، ای بنی هاشم! آیا راضی هستید و تن در داده‌اید که این پسر تیم مره (أبو بکر) بر شما حکومت کند و فرماندهی بر اعراب را عهده‌دار شود؟ از چه هنگامی طمع بسته که در امر خلافت، بر بنی هاشم مقدم شود؟

اینک بپاخیزید و این گروه را که با ستم بر این کار دست یازیده‌اند برانید. به خدا سوگند اگر بخواهید مدینه را از سواران و پیادگانی که علیه آنان جنگ کنند انباشته می‌کنم و سپس این ابیات را خواند:

«ای بنی هاشم مردم را در خود به طمع میندازید، به ویژه خاندان تیم بن مره و خاندان عدی را. ای ابا حسن [علی (ع)] دست قدرتمند خود را بر خلافت استوار کن که تو برای آن شایسته‌ای. خلافت فقط برای شما و میان شما باید باشد و هیچ کس جز ابو الحسن علی لایق آن نیست.» «2»

و چون گروهی از بنی هاشم و افراد دیگر در خانه فاطمه (ع) جمع شدند که کناره‌گیری و مخالفت خود را با خلافت ابو بکر اظهار دارند، عمر بن خطاب قنفذ- یکی

______________________________
(1) برای اطلاع بیشتر در این مورد، رجوع کنید به جوهری، السقیفه و فدک؛ ص 50. مؤلف کتاب نود سال پیش از مرگ شیخ مفید (رض) در گذشته است. م
(2) این سه بیت به ضمیمه بیت دیگری ضمن بیان اعتراض ابو سفیان، در تاریخ یعقوبی، چاپ بیروت، 1960 م؛ ج 2، ص 126، آمده است. امیر المؤمنین علی (ع) چون از نیت پلید ابو سفیان آگاه بود هیچ اعتنائی به او نکرد. م