الجمل و النصره لسید العترة یا نبرد جمل صفحه 64

با اوامر تو مخالفت نخواهیم کرد. بازهم نپذیرفت. دستش را گرفتند و باز کردند و به دست خود گرفتند و بیعت کردند و گفتند: بیعت می‌کنیم و شایسته‌ای جز تو پیدا نمی‌کنیم و به کس دیگری غیر از تو راضی نخواهیم شد. (1) اسماعیل بن محمد از محمد بن سعد نقل می‌کرد که می‌گفته است، علی بن ابی طالب (ع) کسی پیش پدرم سعد بن ابی وقاص فرستاد که برود و بیعت کند. پدرم گفت: هرگاه کسی جز من باقی نمانده باشد با تو بیعت خواهم کرد. علی (ع) فرمود: سعد را آزاد بگذارید. همچنین علی (ع) کسی پیش اسامة بن زید فرستاد و اسامه پیام داد که فرمانبردار تو هستم ولی مرا از اینکه با شمشیر همراه تو بیایم [با لشکرکشی‌های تو همراه باشم] معاف بدار و علی (ع) به اسامه فرمود: من هیچ کس را به بیعت کردن با خود مجبور نمی‌کنم.

بنابراین همان گونه که قبلا نوشتیم همه کسانی که با امیر المؤمنین علی (ع) بیعت کرده‌اند خود دعوت‌کننده برای بیعت با علی (ع) بوده‌اند و با آزادی بیعت کرده‌اند.

همچنین درباره عصمت او استدلال کردیم و شرح دادیم و اخباری را که از طریق خاصه و عامه در مورد وجوب حق آن حضرت و حرام بودن مخالفت با او نقل شده است بررسی کردیم. به این ترتیب باطل بودن ادعای مخالفان ما آشکار می‌شود و نمی‌توان راه کسانی را که با علی (ع) جنگ کرده‌اند راه درستی دانست و در خطا بودن آن جای هیچ گونه تردید و درنگی باقی نمی‌ماند و با توضیح کافی که در این باره دادیم، نیازی نیست که درباره باطل بودن عقیده واصل بن عطاء، عمرو بن عبید و اصم و پیروان ایشان سخنی بگوییم و از آغاز بحث تاکنون مطالبی ایراد کرده‌ایم که باطل بودن شبهات حشویها و دیگران را مسلم ساخته است و معلوم شد که حکومت امیر المؤمنین علی (ع) به اجماع مسلمانان بوده است و برای صحت عقیده شیعیان و گروهی از معتزله و مرجئه و خوارج در مورد بر حق بودن علی (ع) و گمراهی مردم بصره و بر خطا بودن کسانی که با آن حضرت جنگ کرده‌اند برهان روشن بیان کردیم. و چون عصمت علی (ع) را ثابت کردیم، بطلان عقیده خوارج و بدعتگذاران