کتابخانه بالقرآن

الجمل و النصره لسید العترة یا نبرد جمل صفحه 77

صفحه 77

این اندکی از اخبار بسیاری است که در مورد شوراندن عایشه، مردم را بر عثمان آمده است و درباره کوشش عایشه برای ریختن خون او نقل شده است و ما از بیم طولانی شدن به همین اندازه بسنده کردیم، در همین اندازه هم نشانی روشن است که پس از کشته شدن عثمان، ادعا و تظاهر او به خونخواهی عثمان و ستیزه او با علی (ع) و جمع کردن لشکرها برای جنگ با آن حضرت و کوشش او در عهدشکنی و فرمانش به اینکه خون علی (ع) را بریزید، ربطی به کشته شدن عثمان نداشته، و باطن او غیر از ظاهر اوست و ستیزه او با امیر المؤمنین علی (ع) انگیزه‌های دیگری دارد که نزد اشخاص آگاه از دیرباز تاکنون مشهور است و اغراض آنان در این کارها دشمنی با علی (ع) بوده است و درباره ستیزه و دشمنی عایشه با علی (ع) تصریح کرده‌اند و بر عهده خردمندان است که در آنچه نقل کردیم بیندیشند تا موضوع را همچنان که گفتیم دریابند و از خداوند باید یاری خواست.

-1

پشیمانی طلحه و زبیر از بیعت‌

(2) قبلا گفتیم که چگونه طلحه و زبیر به عمد با امیر المؤمنین علی (ع) مخالفت و ستیز می‌کردند و از او فاصله می‌گرفتند، بدیهی است که حکومت و امارت او را دوست نداشتند و نمی‌خواستند مردم هم با او بیعت کنند. زیرا خود طمع بسته بودند تا بر مردم حکومت کنند و چون این موضوع از دست ایشان بیرون شد و به آرزوی خود نرسیدند، از افراطی که نسبت به عثمان کرده بودند پشیمان شدند. از سوی دیگر چون با میل و آزادی و به خواست خداوند متعال با علی (ع) بیعت کرده بودند، چنین چاره‌اندیشی کردند که مدعی شوند علی (ع) آن دو را به زور وادار به بیعت با خود کرده است و به همین موضوع چسبیدند و آن را دلیل بر مخالفت خود دانستند و عمدا خود را به نادانی زدند. و چون سستی ادعای آنان آشکار شد و نزد همه عوام و خواص معلوم گردید که آنان به اختیار خود و به سبب مقدم بودن علی (ع) با او بیعت کرده‌اند، و متوجه شدند که این ادعا پذیرفته نیست- و نمی‌توان به ادعای اینکه ما در باطن با این بیعت موافق نبوده‌ایم استدلال کرد- و کراهت باطنی چیزی نیست که آگاهی از آن برای همه قابل قبول باشد و از طرفی هیچ کس نمی‌تواند کراهت درونی خود را در مورد بیعت کسی- که با حق به او بیعت کرده‌اند و مهاجران و انصار همگی با رضایت او را به رهبری و امامت برگزیده‌اند- ملاک مخالفت و ستیزه قرار دهد. و