الجمل و النصره لسید العترة یا نبرد جمل صفحه 93

است.

(1) از جمله گفتار امیر المؤمنین علی (ع) در این مورد مطالبی است که در ذیل می‌آوریم:

پروردگارا! من برای انتقام از قریش از تو یاری می‌جویم که آنان بر من ستم کردند و مرا از حق خودم بازداشتند و منزلت مرا کوچک ساختند- که این موضوع را آشکار و ضمن خطبه‌ای بیان کرده است. «1»

(2) پروردگارا! تو خود قریش را از سوی من مکافات کن مکافاتهایی! که به تحقیق بر من ستم کردند و مرا از حق خود محروم ساختند و منزلت مرا کاستند و میراثم را بازداشتند و نپرداختند. «2»
(3) و این گفتار آن حضرت که در مورد دیگری فرموده است، از هنگامی که رسول خدا (ص) رحلت کرد من همواره مظلوم بوده‌ام.
(4) و این گفتار که خدایا! خود سزای عمر را بده که بر همه ستم کرد.
(5) و این گفتار که سوگند به آن کس که دانه را می‌شکافد و روح را می‌پروراند پیامبر (ص) با من عهد کرد و گفت: بزودی امت با تو غدر و مکر خواهد کرد.
(6) و در مورد دیگری چنین فرموده است: و چون خداوند پیامبرش را به سوی خویش بازگرفت هیچ کس را به خلافت سزاوارتر از ما نمی‌دید، ولی دیگران با زور بر آن دست یافتند و حق ما را در ربودند.
(7) و این گفتار آن حضرت که فرموده است: چون پیامبر ما رحلت کرد، أبو بکر قلاده خلافت را به گردن انداخت و به خدا سوگند! می‌دانست که من به خلافت سزاوارترم همچون این پیراهنم. و با دست خود پیراهن خویش را گرفت.
(8) و این سخنان او در خطبه مشهوری که ایراد فرموده است:

«هان! به خدا سوگند که أبو بکر جامه خلافت را در پوشید و او می‌دانست که منزلت من برای خلافت همچون استوانه آسیا سنگ است [سنگ آسیا برگرد آن به گردش می‌آید] سیل از ستیغ من فرو می‌ریزد و مرغ نمی‌تواند به فراز آن پرواز کند.

من دامن از خلافت در پیچیدم و پهلو از آن کنار کشیدم. نیک اندیشه کردم که آیا با

______________________________
(1) رجوع کنید به ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه؛ ج 11، ص 109، خطبه 211 و مصادر نهج البلاغة و اسانیده؛ ج 3، ص 131 و ج 1، ص 390. م
(2) در البیان و التبیین جاحظ؛ ج 2، ص 52، آمده است. م